Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Ψυχοδράμα - Διάσπαση



Άψινθος

σιωπές σαν ίριδες, ζωές καθηλωμένες σε στοές
μέσα σ'αδέξιες μαχαιριές καιν' άδειες σύριγγες
φτιαγμένες από πλαστικό σα στέματα (στενα φωτιά στα μάτια)
αφιλόξενα βλέμματα, η αξιοπρέπεια χαμένη στο δρόμο
για λίγα κέρματα μόνο η ηθική πήγε περίπατο
ο βιοπορισμός καταλήγει στο φόνο
πολλοί μου 'πανε πιάσαμε πάτο μα δεν πατώνω
οδός Αγησιλάου ψηλέ
κανόνας πρώτος κοίτα το κώλο σου μόνο κι όχι τους γύρω
ψηθείτε Αθήνα κέντρο στις φλέβες μου χρόνια φθείρω
σημάδια μιας νυχτερινής, άνισης μάχης σε πεζοδρόμιο στείρο
μέσα απ'τα μάτια των πνιγμένων ιστορίες ανασύρω, πάρε μία
με άξονες γραμμές στους οφθαλμούς
σκουριασμένες στο χρώμα παλιά ταινία
κινούμενα καρέ πηγής καταλήγουν στη βία
ακολούθα τους κανόνες της σφαγής μ'αρμονία
κεφάλια κινούμενα, πένθιμα θέατρα χαρμάνας
που απλώς υποδηλώνουν αγωνία
είπαμε(??) χέρια οι χάρτινοι θεοί
βέρια που κατευθύνει φίλε η αστυνομία
τα πάντα μετριούνται σε φράγκα
ίσως το σώμα σου να βρεις σε αγοράς επαιτεία
ανήλικα αλλάζουν τα πλάνα
σαπιασμένες παντομίμες πορνεία
νύχτες μου μοιάζει αρρωστημένο
βαριεται η πολιτεία, το αναλύω
μακάβριο, αστικό τρόπο γελοίο
σαν μαύρες τρύπες που καταπίνουν πολίτες στο κέντρο
και φτύνουν αίμα και πύο
με λίτες εμπόρους και κώλια απλά να συμπληρώνουν το τοπίο
ο θάνατος περιπολεί στους δρόμους, δε σηκώνει αστείο
κι η ζωή μας συνεχίζεται, απλή υπόθεση
όπως το staf θ'ανακατεύεται με αίμα στην αναρρόφηση

Άυλος

γυρνάω στο 80, ο δρόμος γύρω μας ασφυκτικός
ο νους μας βρώμικος στο πέρασμα της νύχτας
προσπερνώντας τα στενά της ήταν πήχτρα
ζητιανεύοντας νεκρές ελπίδες μέσα σε χαλάσματα
όταν πεθαίνουν οι θεοί βλέπεις γεννιούνται τα φαντάσματα
μέσα απ'τα στοιχειωμένα μάτια των πνιγμένων
πηγάζουν σκέψεις και εικόνες που αφορούν το αβέβαιό μας μέλλον
σκοτάδι, γνώριμες μορφές περνοδιαβαίνουν το κατώφλι που οδηγεί κοντά στον Άδη
είναι μια ακόμη σύναξη στις εκβολές του βάλτου
σημάδι που ακολούθησαν πιστοί στην αγκαλιά του δράκου
πλατεία Θεάτρου, κοινός τόπος συνάντησης
σφαγής,ιδανικών κι ονείρων
πτώση σ'ένα κόσμο ψέμματος κι αρρωστημένης βίας
είναι η ωμή κατάληξη στο δρόμο της απελπισίας
τάσεις διαφυγής απ'τον ασφυκτικό κλοιό της κοινωνίας
στη ροή της αστικής πραγματικότητας
στενά τα περιθώρια, λυγίζοντας την επιβλητική όψη τους κτήνους
της εξελιξης τα δεδομένα σπάνε βλέμματα
γυρνάνε με περιφρόνηση στη θέα της εξαθλίωσης
πορεία στο μηδέν, συναισθηματικό κενό
σάρκας εμπόριο τροφή, διαστροφή και πόση αίματος
ζωές στο περιθώριο, ιστορία δίχως τέλος
όριο δεν υπάρχει στην κατάχρηση της εξουσίας
έμφυτες σκέψεις φοβίας μέσα στα μυαλά της μάζας
μάστιγα που εξαπλώνεται όσο η κάστα των απέθαντων αυξάνεται
ολοκληρωτικά σαν γάγγραινα στα σάπια μέλη του σκάρτου συστήματος.. διάσπαση 07

ΔΠΘ

07 τσογλανος, μπάσταρδος, το νου σου, φιλελεύθερος
κυκλοφορώ στο 2009, κοινωνία ώρα μείον
μην αναρωτιέσαι γιατί οπλοφορώ
στα μετόπισθεν ψυχόδραμα
στη μέση του δρόμου στάθηκα, εκεί που 'δαμε το όραμα
και γύρω μου το μπέρδεμα
ακόμα το παλεύω να μη μπω κι εγώ στο πρόγραμμα
ποιο 'ναι το αποτέλεσμα, στροφές απότομα
όποιος έχει τη χάρη και τ'όνομα, έχει τα αρχίδια
στα πεζοδρόμια βουνά υψώνονται σκουπίδια
ενώ βλέπεις υγρασία προσελκύει φίδια, να προσέχεις
σε πήρε το μάτι μου χθες το απόγευμα στη Πειραιώς να τρέχεις
αφιλόξενος τόπος ο κόσμος των πιθανοτήτων
απρόβλεπτοι συντελεστές μιλούνε απ'το πλανήτη των πιθήκων
κινούμαι σε φάση υπό περιορισμό κατ'οίκον, άκουσέ με
σου φαίνομαι να νοιάζομαι ποιος είσαι, πως σε λένε
σκόνη, κυνήγι δράκου στο λαβύρινθο
τι να ξεχάσω, τι να θυμηθώ πριν αποκοιμηθώ
εγκληματικές σκέψεις που καθοδηγούν τον μέσο γνωστό-άγνωστο πολίτη
στρώσε στα μπαμ με διάσπαση απαιτεί χρόνο κι εδώ θα παίξει μύτη
μπουκέτα μέσα στα λασπόνερα για να θυμούνται μερικοί-μερικοί
τι στα αλήθεια παίζει
καυλόμπατσοι που τριγυρνούν με πολιτικά
κόσμο και κοσμάκη έχουν δέσει
ποτέ δε ξέρεις από που μπορεί να σου τη πέσει
κι η λάσπη απ'τα σκληρόπετσα κορίτσια του κέντρου κι αν είσαι φέση
όπως και να 'ναι το γαμημένο μάλλον θα σ'αρέσει
μα πιθανότατα την επόμενη που λες χριστό να μη θυμάσαι
κοίτα πίσω, καφέ να γίνει η διάσπαση
κι έπειτα θα το ρίξω όπου βρω το γαμημένο
ποτέ σου μην υποτιμάς το ξένο ρε
γιωργάκη που κόλλησες πάλι
είμαι ώρα στη στοά και περιμένω
της πόλης το στόμα ανοίγει πεινασμένο
γι'άλλη μια νύχτα να μας καταπιεί
μπορούν να συμβούν άσχημα πράγματα αμα σε πιεί
μόνο στη νύχτα, χώμα σου δώσανε, δεν ήξερες
το βρασες, το ριξες, έφαγες ήττα, ζούμε επικινδύνως
στομα, μύτη, κι όταν κάνω τη δουλειά μου κρυφοκοίτα
διάσπαση π.ρ.ε.ζ.α
φανερό το βράσιμο γίνεται ανάγκης βίτσιο τρομερό
που σε θέλει νεκρό
γάμησέ τα κάποιος που γνωρίζεις μάλλον καλύτερα από οποιονδήποτε
κι είναι ειρωνία
το γεγονός πως έχεις μετατρέψει σε κουλτούρα φίλε τη τρυπομανία..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου