Τα μάτια των πνιγμένων - Γενιά του δράκου

Άψινθος:

Γενιές που μέτρησαν την ασημένια σφαίρα
του '80 τα γεννήματα με μίλια στο πιστόλι κάθε σφαίρα
πέρα απ' τους καπνούς της μη ελεγχόμενη
στους πνεύμονες που σκίζονται φαντάζουνε ξέρα
κέρνα ακόμα ένα ποτήρι εφήμερο παράδεισο τα παιδιά σου μητέρα
ε φτάνει
απόψε που στην απαγορευμένη ζώνη
η πόλη θυμίζει στραμμένη κάνη στον αέρα να πιάνει
πίσω απ' τις κόκκινες ταινίες που απλώνουν πολιτσμάνοι
μην περνάς ούτε στιγμή, διαταγή ανωτέρα
τώρα σκεπάζουν το κουφάρι με κουβέρτα
σπιθαμή προς σπιθαμή
σε κάποιον χάρισαν κατάλυμα στης γης το δέρμα
εκεί στην παγίδα του μέσα που είχε βαθιά ως το τέρμα μπει
κάποιοι θα πουνε πως είχε επιλογή
μα είναι εύκολο να αραδιάζεις λόγια στέρφα
όταν δεν σε καίει η κρυστάλλινη βροχή
οι γόνοι σου παρηκμασμένοι αόρατοι
για την συνηθισμένη λογική που λανσάρουν όλοι αυτοί
εν κινήσει φιλήσυχοι αστοί, πως ξημερώνει άλλη μια μέρα
σε φάση που σβήνονται οι εαυτοί
κινούνται πίσω απ' τις στοές, χωμένα κάγκελα στα χέρια
καρφί μυρίσαν θειάφι απ' τον θάνατο
χωμένοι έμμονα μέσα στον πόλεμο του αιθέρα κατοικούν
οι ελάχιστοι που επέλεξαν στην κόλαση να ζουν εν σώματι άσημοι
καταδικασμένοι να σιωπούν αργά
γενιά του δράκου απ' τα χρόνια του εννιά τα πρόσωπα κρύβει
σειρά κίνηση ατέρμονη και έχω μια ιδέα έμμονη
πως θέλουν τις ψυχές μας να μασήσουν
τρέχουν έντρομοι
οσμή της καμμένης σάρκας είναι ακόμα πιο έντονη
τσακίζοντας κεφάλια μες τη μέγκενη
εξαίρεση σαφώς γι αυτό που αποκαλείται πάντα τάξη έννομη
το κρέας για τα κανόνια
λόγια αυστηρώς κατάλληλα για αρρωστημένα σαγόνια


Αλλοπρόσαλλος:

*english verse..*


ΔΠΘ:

Γενιά του δράκου, άρωμα θανάτου στην ατμόσφαιρα
από δω το πήγα από κει το 'φερα την έκανα
ακόμα να μάθεις, σκέφτηκα βλάκα
ξεκόλλα η πιάτσα είναι μεγάλη κουτσομπόλα και το ξέρεις
τη γάμησες αν πα να μου τη φέρεις ένα δύο
με πασαπόρτα απ' το ψυχειατρείο
βγήκα φρέσκος στο αίσχος
από τα 17 μετράω πένθος, απ' όταν γεννήθηκα εισπνέω νέφος, αίμα φτύνω
ό,τι μ' άφησε πίσω τ' αφήνω, δεν ανήκω
λόγια μου στάζουν σε κάποιο τοίχο
ρωτάς τι κάνω, έσκυψα και βήχω μες το μπέρδεμα
καθημερινό παίδεμα για το έδεσμα
πιέζοντας βραχίωνα πετάγονται κορδόνια
τα μισά απ' αυτά καμμένα πάνε χρόνια
στην γύρα με φθαρμένα παντελόνια
κανω κούτρα, κλοτσίδια μες τα μούτρα
μα δεν είναι φέρμα, είναι ο μόνος τρόπος για να γίνω φίλε
εε που το πας το κάγκελο
πιωμένος και το ραπ μου σκάει άμπαλο
καλή καβάτζα το χαμηλοκάβαλο
πρήζει το χέρι, κάθε βάρεμα άτσαλο
παιδιά των δρόμων, πτώματα εν κινήσει
έλεγχος δεν υπάρχει
σκότωσε τον δράκο πριν να σε νικήσει
και η φύση καλεί το σώμα να ξανακυλήσει


Άυλος:

Καινούργια μέρα, καρφωμένη σφαίρα, δάκρυα, λεπίδες
ματωμένες ηλιαχτίδες, ψυχολογικές παγίδες
παρωπίδες, ζω μ’ αλλόκοτες ελπίδες
τρόφιμος ακόμα σ’ ένα σώμα, εγκέφαλος μ’ ιδέες έμμονες
κομμένες φλέβες, σάπια σωθικά σε χρόνια παιδικά
βιώματα, φοβίες και εκτρώματα
σκιές που πέρναγαν απ΄ τον καθρέφτη
φωνή απ’ τη ντουλάπα, η μαριονέτα του εγγαστρίμυθου
κ ο κύριος με το ντέφι, η μορφή της που μου γνέφει
ότι αγάπησα είδα να φεύγει ξαφνικά
μ’ αντίκρισα μες στη θολούρα μόνο, να συνομιλώ με μάρμαρα
ωχρές φωτογραφίες, παγωμένες αγκαλιές κι αμφιβολίες
αμαρτίες νύχτες κρύες, μάνα κράτα με κι απόψε, κρύψε το κλειδί
μας κάλεσαν οι δαίμονες για ακόμα μια γιορτή
μη ψάχνεις αφορμή, νεκροί στρατιώτες σε μια κόκκινη αυγή
μια αναβίωση στο πράσινο κελί, φαρμακωμένοι οδηγοί
σε έναν κόσμο που δεν έχει επιστροφή, διαστροφή, παράσταση
βρεφών σφαγή κι ανάσταση, στοές αθάνατων ηρώων σκιές
περνούν κι αφήνουν σχήματα, ανάμνηση από κουρέλια, στίγματα
χαρακωμένα χέρια, αφορμές για πτήσεις στόχοι με φλεγόμενα μαχαίρια
ραντεβού στην κολλημένη μας μεριά, μαύρα κεριά
αγάπη θάνατος σε μουσική χροιά, θηλιές μικρόφωνα, κραυγές
γυάλινα μάτια στης σιωπής τα μονοπάτια
τα παιδιά της Μόρας τραγουδούν στης ερημιάς τα άψυχα παλάτια
του δράκου μια γενιά καταραμένη στης φρίκης τα μονοπάτια

Άυλος feat. Δ.Π.Θ. & Εκλεκτός - Καντάδες αποξένωσης

Άυλος:

δεν έχω χρόνο
πασχίζω για να βρω λίγο οξυγόνο
δεν πατώνω, επέζησα
συναίσθημα απλά για να σκοτώνω
το βλέμμα των πνιγμένων κρύβει πόνο, παγωνιά κι ενα κενό
παρ'όλα αυτα χαρά στο κόσμο σας δε βρήκα, μόνο στα τυφλά
αρρώστια, εγκλεισμός, βιοσκλαβιά, κομμάτια, όνειρα νεκρά
και αφού κρατιέμαι από το τίποτα δε με σταματά
σε νέες ήττες, συντριβές, στέκω και μάχομαι με υλικά δεσμά
και η φωτιά μες στη ψυχή σα λάβα ακόμα
εξιστορώντας κατορθώματα σε χάρτινους καιρούς αγνώστους
ήρωες σας τους πολεμιστές σε νου και πνεύμα,αφηρημένα λόγια
ως το τέρμα της ύπνωσης ο κώδικας σε λυσασμένα χέρια
καντάδες αποξένωσης σε κόλασης λημέρια
καντάδες αποξένωσης σε κόλασης λημέρια.


Εκλεκτός:

παλεύω με το πυρετό μου
ψυχοφθόρο υλικό μου, χάσιμο εγκεφαλικό μου
ξαναμπαίνω στο ρυθμό μου, κουμαντάρω το μυαλό μου
ΓΤΡ υπόγειο φρικιό μου, ετοιμάζω το φευγιό μου
για να ζήσω κάθε σκηνικό μου, αγχωτικό μου
τη παλεύω με αγχολυτικό μου
κατάρες στον εχθρό μου
γράφω απ΄τον υπόγειό μου, ξεπερνάω το πανικό μου
κάθε δαίμονα δικό μου, κομμάτι ρυθμικό μου
γιοι της ρίμας στο πλευρό μου
μάτι δολοφονικό μου
σου επιστρέφω το κακό μου
γιοι της ρίμας, η καρδιά μου στο μυαλό μου
στέλνω στο διάολο το μαύρο ποινικό μου
πετάχτηκα στου ύπνου τ'όνειρό μου
εφιαλτικό μεράνυχτό μου
το μικρόφωνο πολεμοφόδιό μου, το μικρόφωνο πολεμοφόδιό μου.


Δ.Π.Θ.:

νιώθω την ένταση μέσα μου πόλεμος για επανένταξη
άνθρωποι εύθραστοι, ζουν αγέλαστοι, στέκουν ανέκφραστοι
μηχανικά σαν ρομπότ, σαν αίρεση μελών αφαίρεση, μόνοι στο σύμπαν
βλάκα πίστεψες όσα σου είπαν?
δεδομένα που συνεχώς ανατρέπονται
φάτσες πάνε κι έρχονται αγάπες, κομμάτια απ'τον εαυτό μου κι αυταπάτες
ώρες ανήσυχα φευγάτες, αινίγματα
γιατί γαμώτο μου οδηγούν εκεί πάντα τα βήματα γιατί?
της νύχτας η πιο σκοτεινή στιγμή γίνεται λήθαργος
θάνατος, ο βυθός μου άπατος
δε θέλει μυαλό να το καταλάβεις, τι κι αν είσαι αγράμματος
δε μπήκα ποτέ στη τρύπα να σε θυμηθώ
ό,τι είχα να πω τότε στο είπα
αλήθεια, τέρμα για το Μάκη η παραμύθα
τώρα κοίτα, γράπωσα τη ζωή μου απ'το λαρύγγι μες στη τσίτα
καψούρης με τη νύχτα
μουνιά θέλετε ολόκληρη τη πίτα, εν το βλέπω να συμβαίνει
ρουφιάνοι πονηροί και πουλημένοι
δε πως γίνονται καπνός όταν το χτύπημα βαραίνει
όταν πιάνουμε τα mics σκαλωμένοι, mc's αποχωρούν ηττημένοι, αφού ήταν υπερτιμημένοι
θέματα προσωπικά ξύλο φίλε σ'όποιον επεμβαίνει
κανόνας μου κι όποιος τον παραβαίνει τςςςςς
ματώνω ζωντανός σε μια γη μισοπεθαμένη
καμιά φορά τυχαίνει, κι αν τύχει κανείς δε σε προλαβαίνει
σ'αυτούς τους σκοτεινους καιρούς
καλό θα'ναι να 'χεις από κοντά τους εχθρούς, επιφυλακτικός με τους φίλους
μάθε να ακούς, ποτέ μην υποτιμάς τους μικρούς, κάποτε όλοι μεγαλώνουν
άλλοι ξεφεύγουν εντελώς, άλλοι πάλι στρώνουν
όνειρό μου να ξεκοιλιάσω όσους με σκοτώνουν
ακόμη εγκλωβισμένος μες στα beats που με πορώνουν
ακόμα το κρατώ χαμηλό με κεφάλια μέσα σε ντουμάνια που συνεχώς μαστουρώνουν
τ'αδέρφια μου αλήτες, παλιοσχολίτες, μέσα στη σούρα τους ξενύχτες
αλήθειες που πονάνε λέμε όσο λέτε πίπες και
από ένα crack-head, lo-fi, low budget
όλα τα φράγκα μου σ'ένα παιχνίδι μπάσκετ
έπειτα πέφτουνε μάπες
σκάνε για τσαμπουκά τα πουτανόπαιδα με πλάτες
mc's που μιλάνε πολύ μα τρέφουν αυταπάτες
το παίζουν αφεντικά μα στη γειτονιά μας σκάνε σα πελάτες,
πελάτες, παλιοπουτάνες κάντε πίσω
ψυχόδραμα και γιοι της ρίμας είναι αδύνατον για μένα πλέον να το λήξω
δε θα το λήξω μέχρι να σας γαμήσω, δε θα το λήξω μέχρι να σας γαμήσω.

ΔΠΘ - Τα μάτια μου στο φίδι

Πρόσεξε να μην ξεγελαστείς μπροστά σε βλέματα που θέλουν
να δουν από 'σένα να κάνεις λάθος κινήσεις
άσπονδοι εκ θρήνοι λεγόμενοι κολλητοί
μας αποπροσανατολίζουν έχοντας στόχο προσωπικές, βρώμικες πεποιθήσεις
πήρα τα λόγια τους στα σοβαρά
τη πρώτη φορά καρφώθηκα πισώπλατα μα
πήρα δύναμη, πάλι τώρα ξέρω πως σκοτώνεται ένα φίδι
αρκεί να κόψεις το κεφάλι κρατώντας τα μάτια μου ανοιχτά, κινούμαι προσεκτικά
κι όσοι θέλουνε να μου φερθούνε φιλικά-πούστικα ήδη φάγανε Χ
βλέπεις, αυτή την εποχή σπανίζει η λέξη εμπιστοσύνη σαν έννοια
κάποιοι θέλουν ν'αποκτήσουν όνομα πατώντας στ'όνομα μου
κάποιοι φέρονται με αγένεια στο πρόσωπό μου
εμπιστοσύνη δεν έχω πια ούτε στον εαυτό μου
με καχύποπτο βλέμα αποδοκιμάζοντας το σάπιο τους στόμα
που αφρίζει σ'ένα δηλητήριο ψέμα
ακόμα εξακολουθώ να περιφέρομαι μέσα σε πλάνα που αλλάζουνε χρώμα
πίσω από λόγια φιλοφρόνησης σέρνω το σύννεφο σκόνης
η βρώμα μέσα στο μυαλό κάποιων που δήθεν μ' αγαπάνε υπάρχει χώμα
αρκετό να με σκεπάσει, απρόσωπος μεν ύπουλος δε
θέλεις τη παγίδα που 'χεις στήσει να με πιάσει
κάπως έτσι κινούνται οι προδότες μέσα στις σκιές
χρησιμοποιώντας φιδιού τακτικές
εκμεταλλευόμενοι τις στιγμιαίες αδυναμίες
μόλις αποκτήσουν αυτό που θέλουν γίνονται κινητές προδοσίες
σε πετάνε σαν σκουπίδι, για αυτό το λόγο δεν επαναπαύομαι
κι έχω τα δυό μου μάτια μου καρφωμένα πάντοτε πάνω στο φίδι.

Αυλος - Ματια απο νυχτα

Φέρετρα και μνήματα
μηνύματα, κολλήματα
αυτοκτονίας θύματα
ζωής μαθήματα
καταραμένοι, ριζωμένοι
σ'ένα τούνελ δίχως φως
ναρκωμανής, αλκοολικός
τρελός κ απόκληρος
στα κάτεργα μιας πόλιτείας
όνειρα νοθείας
παρακμής, μελαγχολείας
στο λαβύρινθο μιας ουτοπίας
ζεις, πεθαίνεις, αναστένεσαι
μαθαίνεις μόνος να πενθείς
για ό,τι ποθείς
σα λαβωμένος μαχητής
μέσα στον κόσμο της σιωπής παραμιλώντας
κόβωντας και ράβωντας συναίσθημα καινούργιο
τέχνασμα στο ξέσπασμα της απειλής
αντίδραση
ραμμένα στόματα και μάτια
γράφωντας κομμάτια
σ'αιματοβαμμένα μονοπάτια
ψάχνωντας ουσία
αναγέννηση, νεκρής σάρκας λατρεία
στα λαμπρά σφαγεία των δρόμων
πανικός, φοβία, γυάλινες ματιές
στις στοιχειωμένες παιδικές χαρές και πάρκα
οργισμένα νιάτα
συγκρουστούνε φάτσα κάρτα
στο πηχτό καπνό θα ψάξουμε κ απόψε ένα χαμένο εαυτό
κράτα με να σε κρατώ
σ'ενα λεπτό θα σ'αγαπώ καθώς βουτάμε στο κενό
εκπροσωπείς κ εκπροσωπώ ένα δαιμονικό θεό
λόγια που ξέθαψαν στιγμές και αναμνήσεις
εφιάλτες, τύψεις, ημερομηνίες λήξης
αισθητές σαν απουσία
αποχή απ'τα κοινά αισθήματα
μιας εσωστρέφιας φυλακή
γεμάτη ψέμα, απελπισία
φόρος αίματος στο τέρμα σαν βρεθείς
ανάγκη κάλπικη στοργής
ένας απλός φρενοβλαβής στη λεωφόρο της καταστροφής
ξεθάβωντας κοιτάσματα ανθρωπιάς μες στα χαλάσματα
φαντάσματα, σκιές του παρελθόντος
εσωτερικές αναζητήσεις, λάθη στο παρόν
και κολλημένες συνειδήσεις
μη μιλήσεις

χτίζεις μια κόλαση και μέσα της θα καταλήξεις

ΔΠΘ - Οπως το νιωθεις και το νιωθω

Φυγάς από την εγκεφαλική φυλακή
τοίχοι υψώνονται υψώνονται
μέσα σε τέσσερις τοίχους άνθρωποι πορώνονται, κόβονται
τα περισσότερα στο μοντάζ
τι κοιτάς? τι μου αναμασάς?
τίποτα παράνομο
lega-legalize
με σωματότυπο πρότυπο σωματοφύλακα
κάτι σε kingsize
ένα σωρό τσαρλατάνοι
με γαμημένα ψεύτικα styles
κόλλα τα όνειρα σου σε κολλάζ
ενοχές είναι σ’όλα τα σώματα τατουάζ
ειν’οργή και ο θυμός
είναι προσευχή και συνοστισμός συνεπώς είναι σα να ψάχνεις
μες στο σκοτάδι σου φως
είναι ο κακός μου εαυτός
ο μοναδικός πραγματικός μας εχθρός,τι να πω?
δεν ψάχνεσε καθόλου να δεις τι συμβαίνει και ό,τι σου πασάρουνε το τρως
εγώ το πήρα κάποτε προσωπικά και σ’έχω βάλει στόχο
Το μόνο σώμα που στέκεται ακόμα ορθό στο ματωμένο λόφο
είναι αθάνατο
όσο το νιώθεις και το νιώθω

Ψυχοδράμα - Διάσπαση

Άψινθος

σιωπές σαν ίριδες, ζωές καθηλωμένες σε στοές
μέσα σ'αδέξιες μαχαιριές καιν' άδειες σύριγγες
φτιαγμένες από πλαστικό σα στέματα (στενα φωτιά στα μάτια)
αφιλόξενα βλέμματα, η αξιοπρέπεια χαμένη στο δρόμο
για λίγα κέρματα μόνο η ηθική πήγε περίπατο
ο βιοπορισμός καταλήγει στο φόνο
πολλοί μου 'πανε πιάσαμε πάτο μα δεν πατώνω
οδός Αγησιλάου ψηλέ
κανόνας πρώτος κοίτα το κώλο σου μόνο κι όχι τους γύρω
ψηθείτε Αθήνα κέντρο στις φλέβες μου χρόνια φθείρω
σημάδια μιας νυχτερινής, άνισης μάχης σε πεζοδρόμιο στείρο
μέσα απ'τα μάτια των πνιγμένων ιστορίες ανασύρω, πάρε μία
με άξονες γραμμές στους οφθαλμούς
σκουριασμένες στο χρώμα παλιά ταινία
κινούμενα καρέ πηγής καταλήγουν στη βία
ακολούθα τους κανόνες της σφαγής μ'αρμονία
κεφάλια κινούμενα, πένθιμα θέατρα χαρμάνας
που απλώς υποδηλώνουν αγωνία
είπαμε(??) χέρια οι χάρτινοι θεοί
βέρια που κατευθύνει φίλε η αστυνομία
τα πάντα μετριούνται σε φράγκα
ίσως το σώμα σου να βρεις σε αγοράς επαιτεία
ανήλικα αλλάζουν τα πλάνα
σαπιασμένες παντομίμες πορνεία
νύχτες μου μοιάζει αρρωστημένο
βαριεται η πολιτεία, το αναλύω
μακάβριο, αστικό τρόπο γελοίο
σαν μαύρες τρύπες που καταπίνουν πολίτες στο κέντρο
και φτύνουν αίμα και πύο
με λίτες εμπόρους και κώλια απλά να συμπληρώνουν το τοπίο
ο θάνατος περιπολεί στους δρόμους, δε σηκώνει αστείο
κι η ζωή μας συνεχίζεται, απλή υπόθεση
όπως το staf θ'ανακατεύεται με αίμα στην αναρρόφηση

Άυλος

γυρνάω στο 80, ο δρόμος γύρω μας ασφυκτικός
ο νους μας βρώμικος στο πέρασμα της νύχτας
προσπερνώντας τα στενά της ήταν πήχτρα
ζητιανεύοντας νεκρές ελπίδες μέσα σε χαλάσματα
όταν πεθαίνουν οι θεοί βλέπεις γεννιούνται τα φαντάσματα
μέσα απ'τα στοιχειωμένα μάτια των πνιγμένων
πηγάζουν σκέψεις και εικόνες που αφορούν το αβέβαιό μας μέλλον
σκοτάδι, γνώριμες μορφές περνοδιαβαίνουν το κατώφλι που οδηγεί κοντά στον Άδη
είναι μια ακόμη σύναξη στις εκβολές του βάλτου
σημάδι που ακολούθησαν πιστοί στην αγκαλιά του δράκου
πλατεία Θεάτρου, κοινός τόπος συνάντησης
σφαγής,ιδανικών κι ονείρων
πτώση σ'ένα κόσμο ψέμματος κι αρρωστημένης βίας
είναι η ωμή κατάληξη στο δρόμο της απελπισίας
τάσεις διαφυγής απ'τον ασφυκτικό κλοιό της κοινωνίας
στη ροή της αστικής πραγματικότητας
στενά τα περιθώρια, λυγίζοντας την επιβλητική όψη τους κτήνους
της εξελιξης τα δεδομένα σπάνε βλέμματα
γυρνάνε με περιφρόνηση στη θέα της εξαθλίωσης
πορεία στο μηδέν, συναισθηματικό κενό
σάρκας εμπόριο τροφή, διαστροφή και πόση αίματος
ζωές στο περιθώριο, ιστορία δίχως τέλος
όριο δεν υπάρχει στην κατάχρηση της εξουσίας
έμφυτες σκέψεις φοβίας μέσα στα μυαλά της μάζας
μάστιγα που εξαπλώνεται όσο η κάστα των απέθαντων αυξάνεται
ολοκληρωτικά σαν γάγγραινα στα σάπια μέλη του σκάρτου συστήματος.. διάσπαση 07

ΔΠΘ

07 τσογλανος, μπάσταρδος, το νου σου, φιλελεύθερος
κυκλοφορώ στο 2009, κοινωνία ώρα μείον
μην αναρωτιέσαι γιατί οπλοφορώ
στα μετόπισθεν ψυχόδραμα
στη μέση του δρόμου στάθηκα, εκεί που 'δαμε το όραμα
και γύρω μου το μπέρδεμα
ακόμα το παλεύω να μη μπω κι εγώ στο πρόγραμμα
ποιο 'ναι το αποτέλεσμα, στροφές απότομα
όποιος έχει τη χάρη και τ'όνομα, έχει τα αρχίδια
στα πεζοδρόμια βουνά υψώνονται σκουπίδια
ενώ βλέπεις υγρασία προσελκύει φίδια, να προσέχεις
σε πήρε το μάτι μου χθες το απόγευμα στη Πειραιώς να τρέχεις
αφιλόξενος τόπος ο κόσμος των πιθανοτήτων
απρόβλεπτοι συντελεστές μιλούνε απ'το πλανήτη των πιθήκων
κινούμαι σε φάση υπό περιορισμό κατ'οίκον, άκουσέ με
σου φαίνομαι να νοιάζομαι ποιος είσαι, πως σε λένε
σκόνη, κυνήγι δράκου στο λαβύρινθο
τι να ξεχάσω, τι να θυμηθώ πριν αποκοιμηθώ
εγκληματικές σκέψεις που καθοδηγούν τον μέσο γνωστό-άγνωστο πολίτη
στρώσε στα μπαμ με διάσπαση απαιτεί χρόνο κι εδώ θα παίξει μύτη
μπουκέτα μέσα στα λασπόνερα για να θυμούνται μερικοί-μερικοί
τι στα αλήθεια παίζει
καυλόμπατσοι που τριγυρνούν με πολιτικά
κόσμο και κοσμάκη έχουν δέσει
ποτέ δε ξέρεις από που μπορεί να σου τη πέσει
κι η λάσπη απ'τα σκληρόπετσα κορίτσια του κέντρου κι αν είσαι φέση
όπως και να 'ναι το γαμημένο μάλλον θα σ'αρέσει
μα πιθανότατα την επόμενη που λες χριστό να μη θυμάσαι
κοίτα πίσω, καφέ να γίνει η διάσπαση
κι έπειτα θα το ρίξω όπου βρω το γαμημένο
ποτέ σου μην υποτιμάς το ξένο ρε
γιωργάκη που κόλλησες πάλι
είμαι ώρα στη στοά και περιμένω
της πόλης το στόμα ανοίγει πεινασμένο
γι'άλλη μια νύχτα να μας καταπιεί
μπορούν να συμβούν άσχημα πράγματα αμα σε πιεί
μόνο στη νύχτα, χώμα σου δώσανε, δεν ήξερες
το βρασες, το ριξες, έφαγες ήττα, ζούμε επικινδύνως
στομα, μύτη, κι όταν κάνω τη δουλειά μου κρυφοκοίτα
διάσπαση π.ρ.ε.ζ.α
φανερό το βράσιμο γίνεται ανάγκης βίτσιο τρομερό
που σε θέλει νεκρό
γάμησέ τα κάποιος που γνωρίζεις μάλλον καλύτερα από οποιονδήποτε
κι είναι ειρωνία
το γεγονός πως έχεις μετατρέψει σε κουλτούρα φίλε τη τρυπομανία..

ΔΠΘ - Άνευ προσανατολισμού γενιά

Ό,τι μετράει μένει

Σκοτεινές διαδρομές...ΨΔ 07
Άνευ προσανατολισμού γενιά
ταξιδεύοντας απ' το ναδίρ στο ζενίθ, εικονικά σφάλματα
παιχνίδια ενός μυαλού που πάει στην τρέλα κάνοντας άλματα
κάποιοι ξέμειναν, κάποιοι ξεχασμένοι στον κόσμο των ζωντανών
καταδικασμένοι τυχοδιώκτες φόβων πίσω από τραγούδια αλκοολικών κρυμμένοι
υπάρχουν κόσμοι ζωντανοί και κόσμοι πεθαμένοι
πέρα απ' τις πέντε μου αισθήσεις όλη η ψυχραιμία μου μοιάζει ξένη
μην πατήσεις στον κόσμο των ξένων, μην πατήσεις
κάτι κυλάει μεσ' τις σκιές της νύχτας αναζητώντας μύθους κι απαντήσεις
κατοικώντας σε κλειστοφοβικές κι εσωστρεφείς συνειδήσεις
υπάρχουν κάποιοι που μας κοιτάνε πίσω από δέντρων χαραμάδες
πρόσωπα απ' το παρελθον μα τώρα ψυχικοί φυγάδες κόσμων
ζώντας ανάμεσα μας τα μάτια μας διαπερνούν απαρατήρητα
μόνο και μόνον για να 'ναι παρών στοιχειώνοντας κάθε πολίτη
ο κόσμος τρέχει συνεχώς μπροστά μ' αυτοί μένουν ακίνητοι χρόνια σαν αγάλματα
αναζητώντας καταφύγιο μοναξιάς σ' ερειπωμένα κτήρια κι άστεγα χαλάσματα
απο μικρός είχα πιστέψει στα φαντάσματα
είναι χλωμοί και σιωπηλοί επισκέπτες
εισβάλλοντας τρέφονται τα όνειρά μας εφιάλτες παρτίδες μ' αθάνατους παίχτες
ακολουθώντας ένα υπόγειο με μαρμάρινα σκαλοπάτια
ένα δάχτυλο αχνογραφεί στη σκόνη που 'χει πνίξει τα πλήκτρα με σκοτεινά κομμάτια
περιμένω, μέσα στ' αχανές Έρεβος να πνιγώ, φώτα χλωμά πάνω από ξύλινες κορνίζες
αραχνόκοσμος σε μέγεθος φωλιάς, υπερτροφικής πανφάγας κάμπιας κουκούλι
κατασκευασμένο απο δέρμα και μυς, σαν ανθρώπινο σκιάχτρο
ένα παιδί που βίωσε πέντε ολόκληρα λεπτά την νεκροφάνεια κείτεται στην ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα
τα μάτια των νεκρών είναι γεμάτα χειμώνα γι' αυτό μας φαίνονται λευκά

Ψυχοδράμα - Τρύπια μπάλα

ΔΠΘ

Συμβαίνει μερικές φορές να κάνεις όνειρα
κάτω απ'το απαθες βλέμμα των άψυχων οικοδομημάτων
όταν αποσύρεσαι στο φόντο που χτίζεται μέρα τη μέρα
το νέφος, η ρουτίνα γίνεται επικίνδυνη πολλές φορές
σ'ένα χαρτί γράφω όσα θα'θελα να πω σε κάποιους ασυζητητί
κι άλλοτε μένω σιωπηλός, καπνίζω, χαζεύοντας σε τοίχους ανώνυμα γκραφίτι
σκιτσογραφώντας το κόσμο σε ατάκες Μοντεκριστο και ισοβίτη
μεθυσμένος παράγοντας μουσικής στην αστική υπερκινητικότητα
αποδεκτή κοινώς η προσωπικότητα μπλέκεται με το στρες
κάποιες φορές οδηγείσαι σε ακατανόητες αναζητήσεις
σκέφτεσαι τι είναι αυτό που θες μα αδυνατείς να αποφασίσεις
στέκεσαι δίνοντας το σώμα σου στο στόμα της πόλης
όλα φαίνονται αλλιώτικα μόλις μπεις στον τρόπο σκέψης της
εξαφανίζεσαι υπό την υπόσχεση πως θα επιστρέψεις
όταν αλλάξεις τρόπο, θα πάψει να 'ναι δύσκολο για σένα
μα μη γίνεσαι αφελής, όσα σε κάνουν ν'απορείς
ερμήνευσε τα δεδομένα, έι μη σκέφτεσαι εμένα
το χασίς κρατάει τα μάτια μου ανοιχτά 24 ώρες τη μέρα
αποστηθίζω εικόνες, λόγια, περιστατικά που άλλοτε σκάνε απαρατήρητα στα μάτια μας μπροστά
κι άλλοτε θέλοντας και μη, τράβανε τη προσοχή μας
αποστασιοποιούμαι διακριτικά γιατί στην εποχή μας η φλυαρία έχει περιέργια, σκοτώνει
ο φόβος για τους γύρω μας, μας ωθεί στην επιλογή του να μένουμε μόνοι συχνά
παγώνοντας τις σχέσεις μεταξύ μας καθημερινά, καταλήγουμε ξένοι
τι κι αν μας χωρίζουν τοίχοι βάθους 10 εκατοστών, αδιάβατο το χάσμα λοιπόν
ως μόνος τρόπος επικοινωνίας η τέχνη που παίρνει χιλιάδες πρόσωπα
κι εκφράζεται με κάθε μέσο, σε κάθε δρόμο, μα δε μπορώ να το δέσω
ή να δεσμευτώ από κάθε νομοτεχνη για την τέχνη ανθεκτική στο χρόνο
όσα σ'οδηγούν σε αυτοκαταστροφή
λαμβάνονται μέσω της όρασης και γίνονται τροφή στη ψυχή
χαμηλοκάβαλο και σάλος, χώνοντας κουπλέ κάτω από φθινοπωρινή βροχή ναι
μόνος στη πόλη του κτήνους, με νύχια και με δόντια μένω ζωντανός ακόμα φιλαράκο μου
άκου με, γράφουμε ό,τι ζούμε, κι ό,τι ζούμε γράφουμε με σεβασμό στο δρόμο
μόνιμα δρούμε έχοντας τα μάτια μας ανοιχτά
είναι ένα απ'τα λίγα παιχνίδια που απέμειναν άθικτα
γύρω μας δαίμονες, άγχος κι εμμονές
κάποιοι από μας καταλήγουμε αυτόχειρες, θαμμένοι κάτω από σπαρακτικές φωνές, αδικημένοι
στα χείλη μιας γυναίκας που κουράστηκε να δίνεται σε απρόσωπους κι ανώμαλους, κάφρους του χρήματος
έχοντες αισχρότυπα φεχιτισμού ωθούν 14χρονα να παίζουνε σε τσόντες
πόρνες του χρήματος, πόρνες του κόκκινου φωτός και της καυτής ανάσας σκλάβες, ανώφελο..

Άυλος

ιστορίες τρέλας καθημερινής φθοράς πρώτη σελίδα στο ημερολόγιο μιας γενιάς χαμένη σ'όνειρα
εικόνες μιας ζωής βγαλμένης μέσα απ'τη κοιλιά μιας νοσηρής υπάρξεως χρώματα
ωχρά σ'έναν καμβά, τοπίο κόλαση
λεπτομέρειες γέννησης μοτίβο οτι κι αν κρυβω θα βρεθει κλεισμένο μες στο χρυσαφένιο κήπο
ρήγμα, νέο κενό παλμού στο φως του φεγγαριού μορφή νεκρού φωνή εξόντωση κακού της νύχτας κάλεσμα
στην ένωση νεκρά στοιχεία δράσης, αντιφάσεις της οντότητας, αλλοίωση πραγματικότητας
βία, ωμές σκηνές, χαραγμένη σε παιδικές ψυχές
αθώα χρόνια πίσω, προσπαθώ να ξαναζήσω κι ας σβήσω
συμβιβασμός με ερινύες, δαίμονες της σκέψης μας σκονταφτωντας αντλούν απ'το σκοτάδι φίλος
στο μαρμάρινο κόσμο, ψυχές το πόνο κάνουν ποίηση
εξιστορώντας της κάθε ζωής του δρόμου καθ'εικόνα κι ομοίωση, αλλοίωση,
βίωση, γείωση, θεσμός, καπνός, αναζήτηση
πάλι με τη ψεύτρα, παίδες όρκους παραμένει στην αγνότητα προσκολημένη
όμως τα βλέμματα, λόγια, νοθευμένες νύχτες μείναν στην ανάμνηση κρατώντας
κλαίει ο νόμος, ο φόβος, νόμος, αντίδραση σε σκοτεινή εξουσία
ορθά, κοφτά, εκφέροντας λέξεις και λόγια ψάχνοντας ουσία
κατανόηση κόσμου κι αναθεώρηση, μετά κενό, χαμένος σ'όλα αυτά που ίσως
δυστυχώς ξαναβιώσω το '89, γυρνάει στο μυαλό μου ακόμα
αρρωστημένη αγάπη ένιωσα και νιώθω ακόμα
2 ψυχές σαν χρόνος, σπίτι στοιχειωμένο απ'τη σιγή
κατάρες, ψίθυροι, για τα παιδικά χρόνια που φύγαν τέλος
τέλος άνθρωπος χαμένος μέσα στου στοχασμού
θανάτου όψη πιο κοντά ζυγώνει
διαφυγη απ'τη χημική ουτοπία
μα συγχρωμένοι μέσα στο παραμυθι, διωγμένοι από το κόσμο
ξένος μέσα στο ίδιο σπίτι που μεγάλωσα
ξένο και το φως που μπαίνει απ'το παράθυρό μου
γκρίζα φυλακή εκεί που κατοικεί το δεύτερο εγώ μου..


Ταυτισμένος Λάθος

η σάρκα μου λιώνει όπως το κερί δραματικά
κι απ'τον ιδρώτα δε μπορεί να πήξει το κερί που σβήνει
μια κάννη στο κεφάλι μου, τελειώνει η λογική δε ξέρω λοιπόν τι θα γίνει
τι θ'απογίνει κι από την επίδραση του μίσους, με ίσους όρους, με κάποιο τρόπο ίσως
ν'αλλάξω γνώμη, το μόνο πράγμα που ποτέ δε θα κανα θα'ταν να ζήταγα εγώ συγγνώμη
από που και να πάθω δικό μου εγκέφαλο δε θα ζήτηγα ποτέ τη γνώμη
μπορεί σ'όλη μου τη ζωή να μην είχα ρωτήσει ποτέ για να πάρω κάτι
να 'μουν ψεύτικος που τον καταλαβαν νωρίς
πως πολλοί με πρόδωσαν και έτσι τους γύρισα εγώ πλάτη
κι όμως από τα έγκατα του κόσμου κατάφερα και γύρισα
βρήκα ελπίδα κι έτσι χαρακτήρισα τον εαυτό μου λάθος, ταυτισμένος λάθος
ζήσε με πάθος, παίξε με πόνο, χαμένο παιδί και υψωνω παλι τον τονο
αναρωτιέμαι για το αν θα διαπράξω το φόνο που ετοιμώνω
συμβαδίζοντας στη πόλη που βαδίζει και οπλίζει, γυρίζει, γεμίζει και γεια σου..


Αλλοπρόσαλλος

λίγο πριν αποκοπώ απ'το δεδομένο μου αφορισμένες μεσω εξ'αιματος
εναλλακτικες μου μάρτυρες τα αδέρφια μου
και οι εχθροί μου έρπονται φιλόδοξα αμφισβητώντας
θεέ μου μην αφήνεις τόσο μίσος να πατήσει μέσα μου
ήδη έχω αρχίσει να νιώθω τη παραμόρφωση στον έσω μου έντονα
πρέπει να, πρέπει τι?
το μυαλό δουλεύει ασταμάτητα μ'αποτέλεσμα να κουράζεται η ψυχή
μα ίσως εκεί όπου δε τολμάει η καρδιά του κάθε κριτή μου να 'ρθει πιο κοντά
γαμημένοι ακόμα και νεκρός αξίζω πιο πολλά για μένα
ξεκόλλα, αποδοχή του αμαρτωλού
ποτέ μου δεν έδωσα αγάπη που μέσα της έκρυβε φόλα
μωρή γαμιόλα, έρμαιο ακαταναλωτο, νιώθεις και νιώθω
κάνω το κόσμο μου νόθο, νιώθω, για να μην το αποδεχτώ
μόνο κάτι που για μένα αξίζει πιο πολύ
νηφάλιο δέκτη μόνο να με κρατήσει λίγο ακόμα
λίγο πριν η σάρκα μου γίνει ένα με το χώμα
τρύπια μπάλα, τρύπιο μυαλό, κάννη στραμμένη στο δικό μου κρόταφο
μην απορείς, επέλεξε αν θα ζήσεις ή αν θα εκδικηθείς
μονάχα ό,τι είναι να κάνεις κάντο νωρίς, γιατί απλά..


ΔΠΘ

υπάρχουν πούστηδες παντού, πάντα θα υπάρχουν πούστηδες και τσάτσοι
ρουφιάνοι στη διαφθορά και οι μπάτσοι πίνοντας ντουμάνι
μικροπωλητές, άνεργοι, άστεγοι, ζητιάνοι
τρελοί ποιητές απελπισμένοι αναζητώντας τη λύτρωση σε μια σιωπηλή κάννη κι απόηχος μένει
λερώνοντας τους τοίχους μ'ό,τι σκότωσε τη σκέψη σου
κομμάτια το μυαλό σου μα το στόμα σου εν κινηση μένει, τρέμει και στο τέλος πεθαίνει
πηγή τροφής για αμφίποδα παράσιτα
χάρτινα τοπία μέσα από σπασμένα παράθυρα
στην έμπνευση ματσώνω βρωμιά, διαφθορά
για παρανόμους όπως σπρώχνονται πουτάνες και ναρκωτικά στη πιάτσα
απαρατηρητος ο δρόμος της βίας στη ράτσα
γίνομαι οπαδός και γράφω με πρησμένη από ξύλο τη φάτσα
μένω ανασφαλής στη τσιμεντένια αγκαλιά της πόλης μας
όλα τα δοκίμασα, θυσίασα τον εαυτό μου για να γράφω τραγούδια
μέσα από αυτά μου τα τραγούδια ωρίμασα
το κράτησα χαμηλά, ποτέ μου δεν το ατίμασα
πείνασα, μίσησα, έκλαψα, χτύπησα κεφάλι και σώμα στο τοίχο
θέλησα να γίνω εμπειρογνώμος πριν γράψω τον οποιονδήποτε στίχο
φίλε στ'αρχίδια μου οι κακές συνήθειες
μέρος του promotion είναι απλή διαφήμιση
όταν το ραπ παύει να βγαίνει στο δρόμο, παύει να λέγεται ραπ, αφού αποτελεί δυσφημιση
τρύπια μπάλα, το ζω και το γράφω, εκπροσωπόντας το παιχνίδι αυτό στο κύκλο το υπογράφω
σαν το φρικιό μου μέσα, ανοίγω τάφο κανοντας το λιγο
γνωριζοντας καλα πως στη κατάληξη θα σκάσουν τα μυαλά μου
την αχνίδα στο τοίχο μ'αίμα
συμβαίνει μερικές φορές να κάνεις όνειρα, τρύπια μπάλα...

ΔΠΘ feat. Αλλοπρόσαλλος - Κάθε φορά που αλλάζω πρόσωπο

ΔΠΘ:

Έρχομαι μέσα από καπνούς
κρύβομαι απ'το φως
επιθετικός προς όλους αυτούς τους εκτός
εξελισσόμένος συνεχώς, είμαι νος
είμαι ανερχόμενος θάνατος
κ είναι ο κόσμος που μας περιβάλλει σκοτεινός σα βάλτος
αλληγορικός αποπροσανατολισμός
ποίηση τε και μουσική είναι δεσμός
ο θεσμός υπόθεση προσωπική
διατυπώνω την αντιφατική πραγματικότητα
ίσα που κρατιέμαι ορθός εξοθώντας ομώτητα
απ'την Ψυχοδράμα αδελφότητα
ΔΠΘ καυτές ανάσες στο μικρόφωνο
με πιάνει τσίτα, έι
στον εγκέφαλο μου εισερχόμενοι θυρευτές κυττάρων
κατευνάζω το ανεξάρτητο σώμα που τείνει στο να αυτοκαταστραφεί
την ίδια φορά μέχρι να βγάλει την πρώτη στροφή
τείνει για να αναζητήσει τροφή
στην επιστροφή, νιώθεις την αποστροφή του ατόμου
που μισεί την ίδια του τη σάρκα
κυλάει σαν αίμα
αλλάζει μάρκα γιατί δεν γουστάρει το λαϊκό μας δέρμα
μ'ένα βλέμμα εκδήλωσης μίσους
ανήκω στη γενιά που θηρίο τέλεσε τις εφτά ψυχολογικές αφίσες
όταν γέρνω μπροστά ξαπλώνω πίσω
δίνω λίγο χρόνο στον εαυτό μου
θέλω να ηρεμήσω
μα δεν μ'αφήνουν εκείνοι
αδιαφορία σ'αυτόν που θα με κρίνει
μαθαίνω πως μούφα την πίνει
υποτυπώδης στίχο στο τετράδιο γράφω
ό,τι ατόφιο μου 'χει μείνει
και δεν σέβομαι κανέναν πούστη πέρα απ'τον εαυτό μου και τα αδέρφια μου
με πιάνεις?
ό,τι σε φράγκα και φήμη κερδίζεις σε υπόληψη χάνεις
για μένα κανένας πια
μέσα απο τόση οχλαγωγία διάλεξα οικιοθελώς την μοναξιά
σαν άσημος κομπάρσος σε μικρού μήκους ταινία
και η ίδια ταινία ξανά, βαρέθηκα
θέλω να το τραβήξω ως το τέλος όπως αντρίκια υποσχέθηκα
φως, σκοτάδι, διαδοχή με μέσο πρόσβασης
το αίμα κυλάει βροχή στις υπόγειες διαβάσεις
σαν να πέφτω σε κώμα
με αυτό ταξιδεύω σε άλλες διαστάσεις
ζωντανός ακόμα
πες μου όσο το που είσαι πρόθυμος να φτάσεις πάνοπλος
εκονικά, υποτονικά
σερβίρω στίχους αρρωστημένης συνείδησης σε κάθε ξεπουλημένη κλίκα
μα δε βρήκα πολλούς που να το εκπροσωπούν σαν τον ΔΠΘ
είναι μίζεροι πλασάροντας στίχους παλιούς σε freestyle εκδοχές
φοβούμενοι την ήττα
βγες απ'τη φωλιά σου δειλέ και με δέος κοίτα
07 απ'τον υπόγειο σταθμό. άλυτα σκυλιά
λυσσασμένοι χειμώνες
στης πόλης το στόμα μπαίνω σε επικίνδυνο ρυθμό
τον πούλο φιλόδοξη βρώμα
το hip hop δεν πέθανε εντελώς υπάρχει λίγο ζωντανό στους δρόμους ακόμα
κ αυτό που νιώθεις δίχως φόβο και πάθος αυθόρμητα πες το
μα μη μου λες πως είσαι πρωτοπόρος σ'ένα εξελιγμένο πρωτότυπο ραπ μανιφέστο
είναι βλακεία
αλλάζω πρόσωπο και πάλι περνάω φωνή στα ηχεία
βγάζοντας κάθε παιδικής απωθημένο μου φοβία
με βία γεννήσαμε βία
παράδειγμα προς αποφυγήν
είχε επιπτώσεις στην εφηβική ψυχολογία
παράγωντας επιθετικότητα δίχως αιτία
το ραπ ως ορόσημο αυτοσεβασμού άλλοτε
κ άλλοτε το οδηγώ στο χείλος του γκρεμού
με σκέψη θοώμένη μπροστά στο μικρόφωνο
δεν αφήνω ανάσα να πάει χαμένη
το βλέμμα μου υψώνω, ποτέ μου νηφάλιος
αγορεύω βουτηγμένος στην κρεπάλη
οσότου να πιάσω το τέρμα, πάτα τη σκανδάλη
μην σκεφτείς καθόλου
σε τέτοιες περιπτώσεις λέμε η τέχνη μας αναμφισβήτητα αποτελεί
έργο του διαβόλου
μα δεν πιάστηκα απ'τα κέρατα του προκειμένου να αποκτήσω φήμη
πεθαίνω για λίγα λεπτά με σκοπό να κρατήσω ζωντανό το αγρίμι
που μέσα μου κραυγάζει σαν δαίμονας
άγνωστος χειμώνας
άγνωστος χειμώνας
1/9 και 83
μ'άφησαν έρμαιο της τύχης μου σ'ένα πλανήτη γεμάτο θηρία
νικάς, χάνεις, μένεις συνεχώς με την ίδια πορεία
πόσα πρόσωπα κοιτάζουνε και ακούν με δυσπιστία
όλα όσα μέσα απ'την τέχνη σου κάνεις, ναι
εισπράτεις την αμφισβήτηση αν είναι ριζοσπαστικός ο τρόπος που θες να πεθάνεις
μην ακούγεσαι, σώπα, είδα κάτι το αλλόκοτο να μ'ακολουθεί μα δε σου το πα
και να 'μαι, μπροστά μου το ανοιχτό μικρόφωνο
πίσω μου όλα εκείνα που ακόμα φοβάμαι
είμαι όλα αυτά που κάποιοι δεν θα 'θελαν να 'μαι
ΕΛ187 aka ΔΠΘ
Ψυχοδράμα όταν πετάμε
στο γκρίζο. ορίζοντα, καταθέτωντας όνειρα
μίσος απλώνεται ολόγυρα, πρόσεξε με
κάθε φορά που αλλάζω πρόσωπο θυμίζω αγρίμι υπό αιχμαλωσία
κοίταξε με, με θες? θα μ'έχεις
στην αλλόκοτη έκφραση της μουσικής
συνεχής κατανάλωση ναρκωτικών οδηγώντας την εγκληματικότητα
στην αλλόγιστη χρήση των σιδερικών
τα αποτυπώματα φαίνονται ακόμα στην ταυτότητα ηθών
ασφάλεια, με τέτοιου είδους φύλαξη νιώθω ανασφάλεια
και επιστρέφω σε μένα, είμαι ο μόνος που θα με υπερασπιστεί
για αυτό το λόγο και δεν εμπιστεύομαι κανένα
ήμουν αρκετά σαφής?
σ'εκείνους που δεν ξέρουν πως το ραπ είναι θέμα επαφής, θέμα αποστροφής
κοινωνικής συναστροφής και θα δεις
πως κ ο θεός φοβέρα θέλει για να αρχίσει να ρίχνει ευχές
μου'παν πως όσοι φοβούνται κρύβονται πίσω απο δανεικές προσευχές
(πες) αν είσαι πρόθυμος να μείνεις, αν ξηγήσαι σωστός κ ειλικρινής
απέναντι σε αυτό που κάνουμε
μη συνεχής αγώνας αντοχής
της απειροελάχιστης απόστασης που διαχωρίζει σώμα απο ψυχή
δράμα σε μια δραματική εποχή
αδύνατη είναι η όποια ανακωχή
κ όλα μου φαίνονται άσκοπα πάλι
σαν κακόγουστη φάρσα μέσα από καπνούς
ζάλη υπό το βλέμμα του κόσμου
συνηθίζω να κάνω όσα δεν κάνουν οι άλλοι
αντιστοίχος, κ ο δικός μου σε μια βολική στιγμή
έχω μπει σε κατάσταση άλλη
κ η συνείδηση μου φωνάζει με τόνο ηγετικό
στο τοίχο να σπάσω το ήδη σπασμένο μου κεφάλι
ναρκωτικό για πάσης φύσεως ξενερώματα
παραμένω ατόφιος έπειτα απο χιλιάδες πισώπλατα καρφώματα
ξέρω. εχω μάθει να επιβιώνω κ ίσως να τα καταφέρω
τρελό θηρίο, στης πόλης το γεμάτο ζωή κοιμητήριο

Αλλοπρόσαλλος:

Θολώνω όσο μεγαλώνω, ρίμες πένα, μουσικές, μικρόφωνα
δολοφονώ ό,τι τον εαυτό μου προσεγγίζει κ είναι ψεύτικο
δύσκολο εώς ακατόρθοτο
μα προσπαθώ όσο νιώθω πως υπάρχει ακόμα κάτι αληθινό
τόσο όσο το αίμα που κυλά
μες στις φλέβες μας από παιδιά
κάναμε όνειρα απ'τα χαμηλά
κ ακόμα το κρατάμε
ό,τι μας κάνει αληθινούς δεν ξεχνάμε
για αυτό πετάμε


ΔΠΘ:

Αφιερωμένο σε σένα αδελφε, ξέρω πως ζεις εκεί ψηλά και βλέπεις.

Μουσικοί Ισοβίτες feat. ΔΠΘ - Στους δρόμους

Κριτής:

Ονείρων θαμώνες πήραν τα αισθήματα μας, τους βάλαν κανόνες
και τα βγάλανε στη γύρα σαν πόρνες
να τα πηδήξουν ή να τα σκοτώσουν, τι προτιμάς;
στην Ελλάς τους 2006 κάτσε πούτσο να φας, μπας
και πας λίγο μπροστά, γιατί η ηλιθιότητα πλέον μαζεύει ποσοστά
και απ'των ρεπόρτερ τα φλας, καθώς γίνεσαι υπόδειγμα μόνο αν τ' ακουμπάς
και αν ντύνεσαι ακριβά, γιατί η ωραία εμφάνιση έγινε το κλειδί στην πόρτα
που σε οδηγεί ψηλά, μιλώντας πάντα κοινωνικά γιατί ηθικά παίζουν πολλά
άσ' το για άλλη φορά ή βγάλε τον εαυτό σου ψεύτη
νιώθεις άλλος, μα το ίδιο πρόσωπο στον καθρέφτη
το ίδιο μυαλό απ' άχυρο,
περιμένεις κάθε μέρα μέχρι να σου ρίξουν άκυρο
και δεν κουνιέσαι, δε μιλάς, πεθαίνεις ακριβώς όπως την ώρα που γεννιέσαι,
μεσ' τα αίματα, τώρα πια σε έμαθα και ξέρω πως για τα λεφτά γαμιέσαι
άνθρωπε με ευκολία, μου το 'πε η ίδια η ζωή δε το 'δα σε βιβλία
αυτά μου πρόσφεραν μόνο υπνηλία, έγινα λεία στα σχολεία
για να με καθηλώσουν σε θρανία
τόσα ανούσια χρόνια να χάνω τον καιρό μου με μοναδικό σκοπό να βγω κι εγώ στην ανεργία
νιώθω αηδία, γιατί σκοτώνεις με τόσο βάρβαρο τρόπο άλλο ένα παδί σου κοινωνία?

Detro:

Νύχτες κενές, το πλήθος αναπαύεται κάτω από κρατικές απειλές
οι φωνές, σιωπηλές σε μία όπερα του χθες χαμένοι,
η συνείδηση σαν φάντασμα να την κρατάει στοιχειωμένη
ποιος ήσυχος κοιμάται, πες μου τελικά τι μένει,
στο πάτωμα ένα πιστόλι με μια κάννη καπνισμένη
ποιος ήσυχος κοιμάται, από εκεί που
ζούμε και οι δύο αδερφέ μου στην πόλη του κτήνους
με νύχια και με δόντια, με χέρια και με πόδια
της ζωής κρατάμε σταθερά ως τώρα τα τιμόνια
κι αν κάπου φρένο πάτησα,
τώρα βάζω μπροστά για όλα τα χρόνια που στο τίποτα χαράμισα
στα σχολικά κλουβιά,
στρέφω το βλέμμα μου στην απάτη που παίζει παντού σε κάθε γειτονιά
είναι κάτι που θολώνει το μυαλό σου και για να δεις καθαρά
πρέπει μάτια κι αυτιά να κλείσεις και να νιώσεις την αλήθεια να γυρνά
τριγύρω μας κι εμείς πλάτη γυρνώντας τρέχουμε προς την εξέλιξη, γελά
ο διάολος μαζί μας γιατί πλέον το μίσος δε σταματά
για δες, όλα για τα λεφτά, παιδιά νεκρά, ορφανά κι άλλα φορείς τους AIDS
είπα δες, στα μάτια μου την κόλαση μεσ' την οποία περιφέρεσαι, πάψε να κλαις
κι ορκίσου πως στα δύσκολα πλάι μου θα ματώσεις τις γροθιές σου
όταν οι πρώτες σφαίρες πέσουν, δε σου εγγυάμαι ότι όλοι θ' αντέξουν
μα θα 'μαστε εκεί μέχρι να μας ρίξουν κάτω ή να μας δέσουν
οι ουρανοί με δάκρυα θα βρέξουνε τη γη, θα πέσουν
σφαλιάρες, σε ΜΑΤάδες παπάρες, οι μαύρες μέρες εκφοβίσαν τους πάντες
δίνουνε φως, να μας λείπει
εξάλλου πότε επιβίωναν μέσα στο φως οι λύκοι?

ΔΠΘ:

κοιτάζω απ' την άκρη της πόλης
τα φώτα που δίνουν ζωή σε ένα άψυχο τοπίο
κάνεις βουτιά στο κενό και ξυπνάς, σου φαίνεται αστείο
το πόσο εύκολα μπορείς κ εσύ να ανατραπείς απ'τους συνεχείς κραδασμούς
έχουν βουλώσει τα αυτιά σου και δεν ακούς τίποτα πια
ούτε καν την καρδιά σου που καμμιά φορά ξεχνιέται και να χτυπά, σταματά
μα ζεις για να δεις το μετά να επιφυλάσει μυστικά
ποτέ δεν φεύγω για πολύ και δεν πάω μακρυά μα θα 'θελα
μου μάθαν στο σχολείο πως να συμπεριφέρομαι πίσω από κάγκελα
την έκανα ξεχασέ με τώρα πες πως πέθανα, με φάγαν οι σκέψεις αυτές
ακούς φωνές αρκεί να πιστέψεις σε αυτές
μέρα τη μέρα, λεπτό το λεπτό,
γυρνώ με τον πλανήτη μου γύρω απ' τον ίδιο μου τον εαυτό
να με γνωρίσω λίγο πιο καλά απ' ότι θες
σσσσσς, μην μιλάς, καταγράφεται κάθε λέξη που λες, και λέω
στου κόσμου τον πάτο ονειρεύομαι πως επιπλέω, δεν βλέπω τίποτα νέο
και αν υπάρχει κάτι που μας κάνει μοναδικούς ειναι ό,τι μας βγαίνει πηγαίο, ελεύθεροι κόβουμε βόλτες πάνω κάτω σε μια μεγάλη αυλή δημιουργήσαμε ανάγκες, που αν θες να τις καλύψεις κάπως θα κάνεις απάτες, στη ζούγκλα του μπετόν που κάποιοι μπάτσοι την είδαν προστάτες
και ζουν πελάτες, όπου κοιτάς άγνωστες φάτσες
χωρίζοντας ανθρώπους από ζώα συχνά με βάση τις ράτσες ή το χρώμα
φυτρώνει ο ρατσισμός μέσα από οποιοδήποτε κόμμα και μολύνει αφού ακόμα
και τους πιο δυνατούς σκοτώνει η ηρωίνη
ως η μέθοδος αποδυνάμωσης της ενεργούς μάζας που ζει μέσα σε τρύπες και ονειρεύεται τα ψέμματα, αυτών που έχουν την τελευταία κουβέντα
νήματα κινούν δεμένα πάνω σε ένα σύμβολο που πιστοί προσκυνούν
όσα κ αν κόψεις απ'την αρχή θα αναπτυχθούν, έτσι μένουμε στάσιμοι σε μια κατάσταση, γεννιόμαστε, πεθαίνουμε άσημοι και μισούμε από συμπαράσταση

Αφιερωμένο στην Γαλλία, όπου ακόμα τριγυρνάνε οι ψυχές, στους δρόμους στους οποίους δεν χωρούν αφεντικά και απειλές, στους δρόμους που σκοτώθηκαν γιατί δεν βγάλαν γλώσσα μα μολότοφ και γροθιές.

Προπάτωρ & Άγνωστος Χειμώνας - Γράψε αλήθεια

Προπάτωρ:

Πουτάνα κοίτα
ο λόγος μας εχθρός με μάτια σκονισμένα
πάντα απ'τη νύχτα, πάντα μάστιγα
χρόνια ακροβατώντας στο κενό
ποτέ δεν βιάστηκα να φτάσω στην άκρη
εκεί γεννήθηκα, αναγκάστηκα να πέσω
κόσμε δώσ'μου ανάσα να σε καταστρέψω
στρέφω μάτια ικανά σαν δίκανα
λάθος εν τέλος
για ποια ειλικρίνεια μιλάτε
τέλος
ο δρόμος γυρίζει σαν βέλος βαθειά μεσα στην καρδιά
ο δρόμος παίρνει φωτιά
χορεύοντας γύρω του δαίμονες
ο Κώστας το ξέρει καλά
αβάπτιστος ήχος ξυπνάει μέσα του
και περπατώντας πάντα πάνω σε γυαλιά
πέρνει φωτιά και απομακρύνεται
λόγος αληθινός με αίμα στα χέρια ποτέ δεν κρύβεται
αμύνεται με επίθεση
εκπροσωπόντας με δυο μάτια καμμένα στην επιβίωση
γεννιέμαι
πεθαίνω όσο μένω με σταυρωμένα τα χέρια
για αυτό μάχομαι
υπάρχουμε μονάχα να υπάρχουμε? δεν νομίζω
έχω λόγο που κρατιέμαι βράδυα σκοτεινά
με βλέμμα την καρδιά και ατσάλι, πάλι και πάλι
με δυο μάτια που έχω
πείσμα
λόγια μακρυά απο χρήμα
λόγια μακρυά από καθετί που προσπαθεί να δώσει τέλος στον πυρήνα

Πρόσεξε ο δρόμος είναι δρόμος
τον ήλιο μας τον κάναμε σφαίρα και δεν αλλάξαμε
κάποιοι νομίζαν πως υπάρξαμε κ εμείς μια σκιά στο φως
όσο ποτέ δεν φτάσαμε (Χ2)

Άγνωστος Χειμώνας:


Κοιτάω τα χρόνια που περνάνε σαν νερό
κοιτάω το φως να μας φωτίσει
πια είναι δισταχτικό
μέσα μου μαύρο κ έξω 700 ευρώ
κ ευχαριστώ
να που με θέλουνε
αυτό δεν μας προτείνουν στις 8?
πες μου πόσο θα αντέξω με φόντο αυτό το γκρίζο
θες να σου πω
από παιδί μικρό δεν γονατίζω
τη ζωή μου περιγράφω με τους στίχους για να ελπίζω
κ ό,τι γράφω ειναι ακριβό πολύ για να το ξεπουλήσω
βάλτο μες στο μυαλό σου
Ψυχόδραμα είναι στάση
απέναντι στα δύσκολα απροσπέλαστα σα δάση
είναι από ατσάλι καμωμένη η ψυχωτική μου κράση
έχω νιώσει το κενό για αυτό
ό,τι βρέξει ας κατεβάσει
γράψε αλήθεια
γράψε ουρανό
γράψε φως και σκοτάδι πυκνό
γράψε γη και φωτιά και νερό
γράψε Ψυχόδραμα μόνο αν σου βγαίνει αληθινό
γράψε αλήθεια σ'αυτό τον καιρό
γράφω αλήθεια να μην τρελαθώ
μην μου λες θα με κάνει γνωστό
δεν με νοιαζει απλά θα χαθώ

βρώμικος νότος
πλευρά ψυχόδραμα
έξω απ'το πρόγραμμα, έξω απ'το πρόγραμμα(Χ2)

010, Χειμώνας Άγνωστος, Προπάτωρ, Στίγμα, ναι ναι, ΔΠΘ, Loopa, είμαστε εδώ,Νεκρός Παλμός, Παλμοί τις Ίριδας, γίνεται χαμός

Ψυχοδράμα - Όμορφη πόλη

Άγνωστος Χειμώνας

Σηκώστε τα πανιά κόντρα στο καιρό, μη φοβάστε ρε τον Ποσειδώνα έχω αδερφό
όταν πιάνω πάτο τις δυνάμεις μου μετρώ
αλλάζω κλίμακα, ψάξε με στο κλειδί του ντό
Ragga μάγκα λαβές krav maga
στο χαμόγελο απάντα και μια για πάντα
τα κοράκια όλα στράτια που σκαλοπάτια ανεβαίνουν 10-10 με φλόγας μάτια
τα παλάτια μου χτίζω, ποιος ειναι? ο σχιζο
στο μικρόφωνο αφρίζω, να πολεμήσω, έλα ίσος προς ίσο
τον ίσκιο μου θέλω να σβήσω
πριν ξεκινήσω, ήρθα απλά να χαιρετήσω
πες γεια στον παραμυθά ρε
πες ένα γεια στη λύπη που σου γεμίζει τα σωθικά
πες γεια στις φωνές του σατανά, αν το πιστέψουμε θα γίνουν όλα φωτεινά
γι' αυτό πες γεια στης ψυχής τα σκοτεινά
απ'τη γενιά της φρουτοπίας και απο τη μικρή Μελιά
θα'μαι παρών όσο ο Ρούχλας είναι λα
έλα να δεις αν είμαι αλάνι ρε στη μάπα μου μπροστά

είναι επιστροφή απ΄τη διαστροφή
το φάντασμα των ψυχοδράμα παγανιά έχει βγει
προς τη τελετή, α.χ. μ'αντοχή
από παιδί είμαι εδώ, τι να μου πεις κι εσύ


Άυλος

Όψη που πάγωσε σαν ανάμνησης κραυγές, μπαρουτοκαπνισμένα σώματα
θανάτου άρωμα, βήματα πάνω από νεκρά κορμιά μεσα στο παρανάλωμα πυρός
για νύχτες, σκάλωμα, δυό λόγια πανικού μέσα στο τελευταίο αντίο
φως ατέλειωτο και ξάφνου σταματάει το κρύο
επιβάτες σ'ένα πλοίο, με κατεύθυνση τα Τάρταρα
πένθιμου σάλπισμα ηχεί στα αστικά αναχώματα, μόνο φυγής συναίσθημα
η ομορφιά της πόλης σαν θολή αναλαμπή σε μέθης ξέσπασμα
θύματα ξέφρενα σ'ένα λαβύρινθο με εκθέματα αποσύνθεσης
στολίδια μιας γενιάς τα αποκαΐδια
έχω μια έκφραση τέχνης, παγίδα, έλεγχος νοοτροπίας, σκέψης
άσκοπα παλεύεις να ανήκεις κάπου, να πιστέψεις
σ'εποχές στεγνές από χαρά κι αισθήματα
δρόμοι στο πουθενά, πιστοί στο τίποτα
επείγει κίνηση γι'ανάγκη για επαγρύπνηση
παρέμβαση, ήχος, τέχνη, εκτέλεση, ψυχο-επέλαση
σαν κύμα ωστικό ήρθε και σάρωσε σαν βόμβα στη Βαγδάτη τον εγχώριο
ήρθε και σάρωσε σαν βόμβα στη Βαγδάτη τον εγχώριο


Αλλοπρόσσαλλος

*english verse..*


ΔΠΘ

άσχημη πόλη που όμορφα καίγεσαι, εκεί που απρόσωπη στέκεσαι
μέχρι την άκρη του κόσμου φαίνεσαι
βρωμάς σαν τα παιδιά σου μα δεν ντρέπεσαι
βαβυλώνια είσαι και λέγεσαι
πόρνη δούλη του σατανά πάνω απ'τη κόλαση φλέγεσαι
σιγά-σιγά γίνεσαι ό,τι σιχαίνεσαι
κάτω από τον μαύρο ουρανό σου βρέχεσαι, περιφέρεσαι, παραφέρεσαι
με βλέμα που πάγωσε στο φωτάγωγο ονειρεύεσαι
μπερδεύεσαι, κάπου κόλλησες πάλι και σέρνεσαι
μπαίνεις στα πλήθη και χάνεσαι, μ'αυτά ανακατεύεσαι
τώρα κοίτα να δεις τι μας ξημέρωσε
κέρασε φως την νύχτα μου και σάρωσε ό,τι είχαμε ως τώρα
αφήνω για ψεγάδια στο χάρο σε ορατή, μη ορατή
ό.τι συμβαίνει μέσα σε αυτή κυλάει στο χαρτί
το πόλεμο βρήκαμε τρόπο να μετατρέψουμε σε γιορτή
υπό την υποτροπή κάθε ταχυτατη διαδρομή είναι ανατροπή, τέλος δρόμου
χίλιες εφτά και μία νύχτες τρόμου
το ποιος στ' αλήθεια είμαι φαίνεται στο πρόσωπό μου
όμορφη πόλη, γύρω μου τόνοι μπετόν, άτελειωτοι δρόμοι
στέκεσαι μόνη, τι και αν μέσα σου κυκλοφορούν εκατομμύρια ανθρώποι
ακόμη, κινούμενη μοιάζει σαν να'ναι εκτός τροχιάς βαγόνι
07 κοινή λογική πως σε κάνει πιο δυνατό ό,τι δεν σε σκοτώνει...

Άγνωστος Χειμώνας - Ο καιρός της σιωπής

Στον καιρό της σιωπής
Μυστικό πριν κοιμηθείς
τραγουδώ για να ξεχαστείς
το λευκό μιας μαύρης ψυχής
σ' αγαπώ παντού να το δεις(Χ2)

Γιώργο με λένε και τα γραπτά μου στάζουν
πόνο ψυχής και δάκρυα φωνάζουν και βουλιάζουν
μέσα στην καρδιά μου φόβοι που φωλιάζουν με δικάζουν
μ' ενα φιλί σου μάτια μου άρχισαν να τρομάζουν και δειλιάζουν
και σιγά σιγά χλωμιάζουνε τα χείλη σου αρπάζουνε
τις λέξεις μου τα μάτια μου πριν κλάψουνε
τις σκέψεις μου αγκάλιασε τη λογική πριν χάσουνε και φύγω
σ'αγαπώ από εδώ μέχρι τον ήλιο κ άλλο λίγο
πιο ψηλά πετώ πριν κόψουν τα φτερά μου
να μην φοβάσαι φως μου ξέσπασε στη αγκαλιά μου
γιατί εγώ θα σε κρατώ σφιχτά ν' ακούσεις την καρδιά μου
που χτυπάει απο το βράδυ εκείνο που σ' είδα κοντά μου
γιατί βρέθηκες εκεί να μου θυμίζεις πως να ελπίζω
και μου θύμισαν τα μάτια σου τον ουρανό ν 'αγγίζω
αξίζω κάτι παραπάνω απο το γκρίζο κ ατενίζω
τα χρώματα της χαράς μα δεν τ' αγγίζω
ακόμα χρωματίζω εικόνα
μέσα στον αγώνα γονατίσαν όλα
όλα αυτά που εγώ πίστεψα για μένα είχαν πεθάνει
την ψυχή μου άγγιξε λίγο να ξανανασάνει φτάνει
φώναξα ψηλά φτάνει φτάνει φώναξα στην κάνη
που ειχα στρεψει προς εμένα
την ελπίδα μου τη σκότωσα και πήρα από ένα βλέμα
πίσω ελπίδα με σκοπό να ξαναζήσω
ελπίδα να κρατήσω δώσ μου
το παρελθόν μου να σβήσω εντός μου
σε κοίταξα στα μάτια αυθόρμητα κ αληθινά
σε σιωπηλούς καιρούς με συναισθήματα νεκρά

Στον καιρό της σιωπής
Μυστικό πριν κοιμηθείς
τραγουδώ για να ξεχαστείς
το λευκό μιας μαύρης ψυχής
σ'αγαπώ παντού να το δεις

Δ.Ι.Α,Dust rhymes,Flowjob, Ψυχοδραμα 07 - Fuck the police 061208

Πισω απ'τα συννεφα που εσυ κινησε παντα υπουλα
βγαλε την πανοπλια πετα τ'οπλο κ ελα παλεψε στη θυελλα
νυχτα που φουντωσε μ'ενα συνθημα, ενα κινημα και μια γροθια ολοι για το αδικημα
φωτια στα τμηματα φωτια στο κρατος σας που μισησα
ξυπνησαν για τους δολοφονους φονικα αισθηματα, σιγουρα παλι συντομα θα γινουμε προβληματα
για πονεμενους και αναισθητους το ταρακουνημα, και απεναντι μου θα'σαι
θα φωτισω την πολη να μην κοιμασαι ρουφιανε! ερχονται τα χειροτερα
που ουτε καν φανταζεσαι η ανθρωπινη επανασταση θα'ρθει που θα ρημαξει την ταξη
στουπι φωτια και πεταγμα να καιγεστε σαν εντομα ενστολα τερατα
κουκουλοφοροι χωρις μασκες σας την επεσαν, ισως να μεθυσαν απο τη βια και τα χημικα
που μπασταρδοι τους εριξαν

Εδω ο φονος αποκαλειται παρεξηγηση μπατσε εισαι μπασταρδος και δε χωραει συζητηση
οργη και πονο και ενα "γιατι" γαμωτο μονο δε μπορω ν'ανασανω ισως να φταιει το δακρυγονο
σπερνεις φοβο ελληνικη τρομοκρατια βια και θανατο οπλιζεις καθε ψυχακια δολοφονο
αμετανοητοι αφου το συστημα τους δινει αλοθι δικαστες, δημοσιογραφοι, ρουφιανοι τους βγαζουν πλατη
φωτια στα τερατα βλεπεις τα προσωπα οσων ριχνουν καυτη λαβα στα τμηματα και κερατα
στο χωμα ή στα σιδερα χωνουν αθωους χωρις σκεψη στο ψαχνο πυροβολοντας καθε ελευθερη λεξη
και αφου μυρισε μπαρουτι τωρα σταχτη μηπως ετσι ξυπνησεις απο το ληθαργο ανθρωπακι
αυτη η σφαιρα βρηκε εμενα, εσενα και τα παιδια σου ενα δειγμα ειρηνης απο την δημοσια ταξη

ρεφρεν: Μεσ'απο μαυρες κραυγες της αληθειας μορφες σκοτεινες που σκοτωνουν το ψεμα
φερνω μνημες παλιες που ξυπνησαν φρικτες παρασερνω στου ανεμου την τρελα


Μετα τον κροτο εξεγερσης καμπανες σημαναν μεσα στον δρομο
σωμα με σωμα μαχες για τον αδικο φονο τα ματια δακρυα γεματα φοβο
δακρυγονο στη μορφη μου αποτυπωνω μονο οργη και πονο γαζωνω το συστημα
με χιλιες γροθιες που μοιαζουν πετρες και οχι με σφαιρες κοιτα ψηλα σκοτεινιασε
πολεμικες κραυγες διαβαλλονται καλλουν τα τυμπανα δυνατα φωναξτε δυνατα να μας
ακουσουνε μεχρι της γης τα περατα τα τερατα τα ξερατα μολοτοβ σ'ενα αστυνομευομενο
κρατος που η ταξη επιβαλλεται με τη βια η ελευθερια στραγγαλιζεται καθημερινα απο ανθρωπομορφα πλασματα κυκνεια ασματα μ'ανεξητιλο τροπο στην καρδια χαραγμενα για μια στιγμη τον χρονο σταματω
μπροστα σ'ενα ακομα παιδι που κειτεται νεκρο εκδικηση ζητω

Λογια βγαλμενα απ'ανασα χειμωνα και βλεμμα απο ψεμα ψαχνω εμενα να δωσω κουραγιο
σαν μορφες πλεον υπαρχω φορες (??) γιναν τα ματια μας και ψαχνω οχι πια την αληθεια απο χιλια
η φλογα ημαστε γυρευουμε ξερεις φυτιλια και ετσι φταιμε γενια που οσο πληγωνεται σας καιμε
γενια πουο οσο στα γονατα να πεσει ευχομαι ολο το δακρυ μας να παρει θεση να γινει σκοινι
και απ'το λαιμο σας να σας δεσει στο κενο στ'ορκιζομαι ειναι το μονο πραγμα
που βλεπω στα ματια μου πλεον λογικο παιδι νεκρο γινομαστε φωνη και αλλο τοσο
δακρυ απ'τον ουρανο γινομαστε η ανασα σε καθε αποπνιγμο και ακρωτηριασμο ζηταμε
ποναμε ποναμε και οσο ποναμε, και οσο ποναμε γινομαστε σκυλι οπου δαγκωνει
το ατσαλι και το φιδι η σφαιρα στο κεφαλι καθε πουστη που δε νιωθει και παταει τη
σκανδαλη, ξερεις λυπαμαι.. ξερεις λυπαμαι..


Παιρνω μικροφωνο και γραφω απ'το δρομο καθε δακρυ ας γινει σφαιρα για τον μπατσο δολοφονο
και τυλιγω με μαντιλι το μυαλο μου ξεσηκωνω η φωνη μου ειναι μπουκαλι και βενζινι που καρφωνω
μες στα τμηματα σας, βηματα σας ΜΠΑΜ στα βηματα σας μες στα σπιτια σας μπουρλοτο γκαζια στ'αυτοκινητα σας και για σας ηρθαμε και ημαστε οπλισμενοι μ'ενα μισος που με θλιψη εχει μπλεχτει και μοιαζει ξιφος
σ'ενα πληθος ηχος ουρλιαχτων που σας τρομαζει αποτομα τα βραδια ειμαι η σκια του σκοταδιου μες
στα σκοταδια χανω λαδια ρε και εχω μανια χτυπαμε απαρτια καμεν'ειναι σωστη η ελληνικη αστυνομια
για οσους πεσανε νεκροι απ'τα πυρα σας στη γωνια βγαζω βια και απ'τα κτηρια πιο κρυα πανδαισια
προστασια θα τα σπαμε τμημα τμημα σ'επαρχια και αθηνα τωρα η μορφη μου πηρε σαρκα πηρε οστα και σκαει σαν βλημα ειναι αληθεια σας μισω απο μικρο παιδι στα στηθια μου βροχη νερο ποταμι στον καιρο που οταν
θα σας πνιξει οπου ζω το αιμα τρεχει και εχει ανοιξει σαν ηφαιστειο μια λαβα καψε καψε ολη τη ΓΑΔΑ
γιατι δεν προλαβες να ζησεις γιατι δεν προλαβες μικρε ουτε καν να τους μισησεις


ρεφρεν: Μεσ'απο μαυρες κραυγες της αληθειας μορφες σκοτεινες που σκοτωνουν το ψεμα
φερνω μνημες παλιες που ξυπνησαν φρικτες παρασερνω στου ανεμου την τρελα