Αυλος - Ματια απο νυχτα

Φέρετρα και μνήματα
μηνύματα, κολλήματα
αυτοκτονίας θύματα
ζωής μαθήματα
καταραμένοι, ριζωμένοι
σ'ένα τούνελ δίχως φως
ναρκωμανής, αλκοολικός
τρελός κ απόκληρος
στα κάτεργα μιας πόλιτείας
όνειρα νοθείας
παρακμής, μελαγχολείας
στο λαβύρινθο μιας ουτοπίας
ζεις, πεθαίνεις, αναστένεσαι
μαθαίνεις μόνος να πενθείς
για ό,τι ποθείς
σα λαβωμένος μαχητής
μέσα στον κόσμο της σιωπής παραμιλώντας
κόβωντας και ράβωντας συναίσθημα καινούργιο
τέχνασμα στο ξέσπασμα της απειλής
αντίδραση
ραμμένα στόματα και μάτια
γράφωντας κομμάτια
σ'αιματοβαμμένα μονοπάτια
ψάχνωντας ουσία
αναγέννηση, νεκρής σάρκας λατρεία
στα λαμπρά σφαγεία των δρόμων
πανικός, φοβία, γυάλινες ματιές
στις στοιχειωμένες παιδικές χαρές και πάρκα
οργισμένα νιάτα
συγκρουστούνε φάτσα κάρτα
στο πηχτό καπνό θα ψάξουμε κ απόψε ένα χαμένο εαυτό
κράτα με να σε κρατώ
σ'ενα λεπτό θα σ'αγαπώ καθώς βουτάμε στο κενό
εκπροσωπείς κ εκπροσωπώ ένα δαιμονικό θεό
λόγια που ξέθαψαν στιγμές και αναμνήσεις
εφιάλτες, τύψεις, ημερομηνίες λήξης
αισθητές σαν απουσία
αποχή απ'τα κοινά αισθήματα
μιας εσωστρέφιας φυλακή
γεμάτη ψέμα, απελπισία
φόρος αίματος στο τέρμα σαν βρεθείς
ανάγκη κάλπικη στοργής
ένας απλός φρενοβλαβής στη λεωφόρο της καταστροφής
ξεθάβωντας κοιτάσματα ανθρωπιάς μες στα χαλάσματα
φαντάσματα, σκιές του παρελθόντος
εσωτερικές αναζητήσεις, λάθη στο παρόν
και κολλημένες συνειδήσεις
μη μιλήσεις

χτίζεις μια κόλαση και μέσα της θα καταλήξεις

Άυλος - Μίζερες Μέρες

μίζερες μέρες, ηλιόλουστες, μα στη ψυχή χειμώνας, κρύο
γυρνώντας μες στο αφιλόξενο αστικό ψυχιατρείο
μοναξιές περιπλανώμενες, ανάγκης συντροφιάς
και κατανόησης μες στην απελπισία μου
τσιγάρα, ακουστικά, παρέα στη γύρα μου
ρε φίλε να σου πω την αμαρτία μου
δε νιώθω πια κουράστηκα, τι να σου πρωτοπώ μέσα σε δυό τετράστιχα
βαρέθηκα να σκέφτομαι που έσφαλα
γεννήθηκα σε χρόνια ψεύτικα
κι αυτό αρκεί στην εποχή που λύγισαν κι οι δυνατοί
πορεύομαι ανάμεσα σε μαχητές εναπομείναντες της πόλης
ήρωες αφανείς, κουρέλια στο μυαλό μου
κυβερνάει η απογοήτευση κι η τρέλα
τους βαρέθηκα, στο αδιέξοδο που λέξεις, λόγια, χάνουν κάθε σημασία
αρρωστημένες καταστάσεις, περασμένα μεγαλεία
χάθηκε ο ρομαντισμός κι όλοι εθιστήκαμε στη βία
στης εσωστρέφειας τα λημέρια, όπου χάνεται η ουσία
μια ζωή σαν παρωδία
θέλω πίσω την χαμένη μου ευτυχία κι ηρεμία
μόνο στρες και στη καρδιά μου αρρυθμία, παγωνιά
μέρες μίζερες κι ανώφελα να ψάχνω τη ζεστή της αγκαλιά
κι αναζητώ τ'αδέρφια μου έστω για ν'ακούσω για μια τελευταία φορά
προτού το σκότος με καλύψει και χαθώ παντοτινά στο πουθενά..