Ψυχοδραμα 07 - Σκληρή ζωή, χαμένα χρόνια (malavita)

Άυλος:

Σκληρή ζωή χαμένα χρόνια
Μοιάζει η ζωη μας με μια ρώσικη ρουλέτα
μικρές οι πιθανότητες να φύγεις ζωντανός και καθαρός
τα πράγματα γίνονται σβέλτα
εδώ δεν παίζει ευκαιρία δεύτερη αν πήρες βάπτισμα πυρός στη βία
κι αν μίσησες τον εαυτό σου βράδια θολωμένα κρύα
αν βρήκες μες στον πόνο κάποια ουσία
κι αν πάλεψες με εθισμούς και μπούχτισες απ' την υποκρισία
συμπόνια δεν παίζει καμμία
κατάμουτρα στο θάνατο, γελώντας,ξέροντας
πως κάποια μέρα θα μας βρει τυφλά, πισώπλατα
οι μοίρες μας σφαίρες που διασταυρώθηκαν
στα κάγκελα κάποια θεριά ανήμερα
άλλοι στον τάφο με το ένα πόδι
και άλλοι σε κοιτούν ανήμπορα
αδύναμοι να δράσουν να ξεφύγουν
μια δόση απο φαρμάκι στο αίμα, τον πόνο πνίγουν
τα πράγματα τα είδα απ' την καλή κι απ' την ανάποδη
κι αν ζω δεν είναι τύχη είναι θέληση και πείσμα
στους καιρούς μας δεν σηκώνουνε αναβολές και συμβουλές του κώλου
μια γύρα απόγνωσης στο περιβόλι του διαβόλου
εκτός κανόνα εκτός συνόλου
μόνιμες ουλές απο μανούρες και στραβά κουμάντα
αξίες και ιδανικά στην μπάντα
αιματοβαμμένα χνάρια αφήσανε τα βήματα
σαν τρέχω να μαζέψω τα κομμάτια μου
κι η πένα μου να περιγράφει τη σκληρή ζωή
όπως περνάει σαν ταινία από τα μάτια μου.


Ταυτισμένος Λάθος:

Ένα μεγάλο ευχαριστώ
που μου 'δωσες τα πάντα και δεν ήταν δανεικό
δεν ήξερα δεν ξέρω ακόμα τι είναι ιδανικό
που μου 'μαθες τι πα' να πει αληθινά αγαπώ και όταν το λέω να το εννοώ
σταματάω την αναζήτηση σε βρήκα
τα λόγια μου βαριά όπως κάθε νύχτα που είχα
γιορτάζω εικοστά τρίτα χρόνια διαμονής κ αλήθεια
απ' όταν θυμάμαι τα πρώτα βήματα ήσουν η σπίθα
ρίχνω μεγάλο φταίξιμο έντιμο ένα συναίσθημα έντονο
αγγίζει τ' άκρα στην κάθε έξοδο κοιτάω τηλέφωνο
μπάσταρδο κενό με κάνεις έντρομο
εμμονές βγάζουν υπερβολές προς έξω
δεν μπορώ να ελέγξω δυστυχώς και πέφτω πάλι έξω
θ' αντέξω να νιώσω ελεύθερος γυμνός να τρέξω
δεν ήθελα ζωή μου να συνδέσω
μα αφού όμως έτσι ήρθαν τα πράγματα σαν αστέρι στη γη θα πέσω
σε ψάχνω με κάθε τρόπο και μέσο
άσε με να ξέρω καλύτερα αν αξίζει να παλέψω


Αλλοπρόσαλλος:

*english verse..*


ΔΠΘ :

Είναι δύσκολοι καιροί για την αγάπη, τι ψάχνεις?
αν δε το προσπαθείς επίμονα κάπου τη χάνεις, με πιάνεις?
αν δεν το κυνηγήσεις είσαι τίποτα
και μες στο τίποτα ζητάς το κάτι
μεγαλωμένοι στην ύπουλη άστυ
πληγές στα γόνατα αίμα στα παπούτσια μας λάσπη
χαμένοι στη μετάφραση πολλοί φύγανε τζάμπα
και ξεφορτώθηκα κράτησα μόνο εκείνα που με κάναν άντρα έχω μόνο
την πάρτη μου, το σώμα μου ναός το κρατώ καθαρό
και το μυαλό μου πήζει φίλε μου με τον καιρό
ο κόσμος βρέχει δε μένουμε αδρανείς από 'δω και στο εξής
γιατί η ζωή μας τρέχει
θυμήσου ποιος είσαι, από που έρχεσαι, ποιοι βαδίζουν μαζί σου
ποιος? ο απώτερος σου προορισμός?
στην πόλη κινούμαι σαν ηλεκτρισμός, εθισμός
στις άκρες των ματιών μου η γλώσσα μου πολιτισμός
συντρίμια που άφησε πίσω του, του '80 ο σεισμός
τσιμέντο θάνατο κι ασχήμια, αγρύπνια
τις νύχτες χάνονται στις σκιές μέσα στην Αθήνα, αγρίμια
πετάχτηκα απ' τη ζούγκλα νιώθω πείνα
έτοιμος για παραπέρα βήμα
απ' τη γενιά της σωματικής επαφής, στη γενιά του σωλήνα
και δε νιώθω ναι δε νιώθω τίποτα
ρε πούστηδες ο κόσμος σας μ' έκανε ζώο
ανέβηκα στο πιο ψηλό σημείο τη θέα να δω
δεν βγαίνει άκρη απόψε κι έχω πολλά να σου πω
έλα για λίγο, το 'χω τόσο ανάγκη να σε δω
πριν να φύγω για μένα
Μιχάλης το όνομα ψυχοδραμα 07 κυλά στο αίμα


Άγνωστος Χειμώνας:

Στον καιρό της σιωπής περάσαν μέρες, μήνες, χρόνια κι εποχές
περάσαν κύματα, βουνά ψηλά και σβήσαν σαν πληγές
κολλάει το βλέμμα μου κοντά σε φωτεινές επιγραφές
βλέπω γενιές που μεγαλώσαν σαν σκιές γεμάτες στρες
απ' τις σιωπές ψάχνω να βρω πάτο
να βρω γαλήνη που τον καθένα μας κάνει λίγο πιο γεμάτο
είναι το σάλτο προς το σήμερα
γιατί το χθες, επίμονα τ' απλά τα όμορφα τ' αγνά τα προσπερνάει γρήγορα
και βλέπω από μακριά την πόλη να μοιάζει με lego
βλέπω πως κουράστηκα ν' αντέχω
έτσι απέχω και παρατηρώ το έργο από απόσταση
τα μάτια μου αν κοιτάς δε σου μίλησαν με πρόφαση
απ' την πρόθεση εκτίμησε με ή μίσησε με
περήφανος να νιώθω στον καθρέφτη όταν κοιτιέμαι
προσπέρασέ με, αν ψάχνεις υποκριτικά παράτησέ με ρε
αν αγαπάς αληθινά αγάπησέ με
στίχους γράφω να ξεχνιέμαι
07 στίχους γράφω να ξεχνιέμαι

Προπάτωρ & Άγνωστος Χειμώνας - Γράψε αλήθεια

Προπάτωρ:

Πουτάνα κοίτα
ο λόγος μας εχθρός με μάτια σκονισμένα
πάντα απ'τη νύχτα, πάντα μάστιγα
χρόνια ακροβατώντας στο κενό
ποτέ δεν βιάστηκα να φτάσω στην άκρη
εκεί γεννήθηκα, αναγκάστηκα να πέσω
κόσμε δώσ'μου ανάσα να σε καταστρέψω
στρέφω μάτια ικανά σαν δίκανα
λάθος εν τέλος
για ποια ειλικρίνεια μιλάτε
τέλος
ο δρόμος γυρίζει σαν βέλος βαθειά μεσα στην καρδιά
ο δρόμος παίρνει φωτιά
χορεύοντας γύρω του δαίμονες
ο Κώστας το ξέρει καλά
αβάπτιστος ήχος ξυπνάει μέσα του
και περπατώντας πάντα πάνω σε γυαλιά
πέρνει φωτιά και απομακρύνεται
λόγος αληθινός με αίμα στα χέρια ποτέ δεν κρύβεται
αμύνεται με επίθεση
εκπροσωπόντας με δυο μάτια καμμένα στην επιβίωση
γεννιέμαι
πεθαίνω όσο μένω με σταυρωμένα τα χέρια
για αυτό μάχομαι
υπάρχουμε μονάχα να υπάρχουμε? δεν νομίζω
έχω λόγο που κρατιέμαι βράδυα σκοτεινά
με βλέμμα την καρδιά και ατσάλι, πάλι και πάλι
με δυο μάτια που έχω
πείσμα
λόγια μακρυά απο χρήμα
λόγια μακρυά από καθετί που προσπαθεί να δώσει τέλος στον πυρήνα

Πρόσεξε ο δρόμος είναι δρόμος
τον ήλιο μας τον κάναμε σφαίρα και δεν αλλάξαμε
κάποιοι νομίζαν πως υπάρξαμε κ εμείς μια σκιά στο φως
όσο ποτέ δεν φτάσαμε (Χ2)

Άγνωστος Χειμώνας:


Κοιτάω τα χρόνια που περνάνε σαν νερό
κοιτάω το φως να μας φωτίσει
πια είναι δισταχτικό
μέσα μου μαύρο κ έξω 700 ευρώ
κ ευχαριστώ
να που με θέλουνε
αυτό δεν μας προτείνουν στις 8?
πες μου πόσο θα αντέξω με φόντο αυτό το γκρίζο
θες να σου πω
από παιδί μικρό δεν γονατίζω
τη ζωή μου περιγράφω με τους στίχους για να ελπίζω
κ ό,τι γράφω ειναι ακριβό πολύ για να το ξεπουλήσω
βάλτο μες στο μυαλό σου
Ψυχόδραμα είναι στάση
απέναντι στα δύσκολα απροσπέλαστα σα δάση
είναι από ατσάλι καμωμένη η ψυχωτική μου κράση
έχω νιώσει το κενό για αυτό
ό,τι βρέξει ας κατεβάσει
γράψε αλήθεια
γράψε ουρανό
γράψε φως και σκοτάδι πυκνό
γράψε γη και φωτιά και νερό
γράψε Ψυχόδραμα μόνο αν σου βγαίνει αληθινό
γράψε αλήθεια σ'αυτό τον καιρό
γράφω αλήθεια να μην τρελαθώ
μην μου λες θα με κάνει γνωστό
δεν με νοιαζει απλά θα χαθώ

βρώμικος νότος
πλευρά ψυχόδραμα
έξω απ'το πρόγραμμα, έξω απ'το πρόγραμμα(Χ2)

010, Χειμώνας Άγνωστος, Προπάτωρ, Στίγμα, ναι ναι, ΔΠΘ, Loopa, είμαστε εδώ,Νεκρός Παλμός, Παλμοί τις Ίριδας, γίνεται χαμός

Ψυχοδράμα - Όμορφη πόλη

Άγνωστος Χειμώνας

Σηκώστε τα πανιά κόντρα στο καιρό, μη φοβάστε ρε τον Ποσειδώνα έχω αδερφό
όταν πιάνω πάτο τις δυνάμεις μου μετρώ
αλλάζω κλίμακα, ψάξε με στο κλειδί του ντό
Ragga μάγκα λαβές krav maga
στο χαμόγελο απάντα και μια για πάντα
τα κοράκια όλα στράτια που σκαλοπάτια ανεβαίνουν 10-10 με φλόγας μάτια
τα παλάτια μου χτίζω, ποιος ειναι? ο σχιζο
στο μικρόφωνο αφρίζω, να πολεμήσω, έλα ίσος προς ίσο
τον ίσκιο μου θέλω να σβήσω
πριν ξεκινήσω, ήρθα απλά να χαιρετήσω
πες γεια στον παραμυθά ρε
πες ένα γεια στη λύπη που σου γεμίζει τα σωθικά
πες γεια στις φωνές του σατανά, αν το πιστέψουμε θα γίνουν όλα φωτεινά
γι' αυτό πες γεια στης ψυχής τα σκοτεινά
απ'τη γενιά της φρουτοπίας και απο τη μικρή Μελιά
θα'μαι παρών όσο ο Ρούχλας είναι λα
έλα να δεις αν είμαι αλάνι ρε στη μάπα μου μπροστά

είναι επιστροφή απ΄τη διαστροφή
το φάντασμα των ψυχοδράμα παγανιά έχει βγει
προς τη τελετή, α.χ. μ'αντοχή
από παιδί είμαι εδώ, τι να μου πεις κι εσύ


Άυλος

Όψη που πάγωσε σαν ανάμνησης κραυγές, μπαρουτοκαπνισμένα σώματα
θανάτου άρωμα, βήματα πάνω από νεκρά κορμιά μεσα στο παρανάλωμα πυρός
για νύχτες, σκάλωμα, δυό λόγια πανικού μέσα στο τελευταίο αντίο
φως ατέλειωτο και ξάφνου σταματάει το κρύο
επιβάτες σ'ένα πλοίο, με κατεύθυνση τα Τάρταρα
πένθιμου σάλπισμα ηχεί στα αστικά αναχώματα, μόνο φυγής συναίσθημα
η ομορφιά της πόλης σαν θολή αναλαμπή σε μέθης ξέσπασμα
θύματα ξέφρενα σ'ένα λαβύρινθο με εκθέματα αποσύνθεσης
στολίδια μιας γενιάς τα αποκαΐδια
έχω μια έκφραση τέχνης, παγίδα, έλεγχος νοοτροπίας, σκέψης
άσκοπα παλεύεις να ανήκεις κάπου, να πιστέψεις
σ'εποχές στεγνές από χαρά κι αισθήματα
δρόμοι στο πουθενά, πιστοί στο τίποτα
επείγει κίνηση γι'ανάγκη για επαγρύπνηση
παρέμβαση, ήχος, τέχνη, εκτέλεση, ψυχο-επέλαση
σαν κύμα ωστικό ήρθε και σάρωσε σαν βόμβα στη Βαγδάτη τον εγχώριο
ήρθε και σάρωσε σαν βόμβα στη Βαγδάτη τον εγχώριο


Αλλοπρόσσαλλος

*english verse..*


ΔΠΘ

άσχημη πόλη που όμορφα καίγεσαι, εκεί που απρόσωπη στέκεσαι
μέχρι την άκρη του κόσμου φαίνεσαι
βρωμάς σαν τα παιδιά σου μα δεν ντρέπεσαι
βαβυλώνια είσαι και λέγεσαι
πόρνη δούλη του σατανά πάνω απ'τη κόλαση φλέγεσαι
σιγά-σιγά γίνεσαι ό,τι σιχαίνεσαι
κάτω από τον μαύρο ουρανό σου βρέχεσαι, περιφέρεσαι, παραφέρεσαι
με βλέμα που πάγωσε στο φωτάγωγο ονειρεύεσαι
μπερδεύεσαι, κάπου κόλλησες πάλι και σέρνεσαι
μπαίνεις στα πλήθη και χάνεσαι, μ'αυτά ανακατεύεσαι
τώρα κοίτα να δεις τι μας ξημέρωσε
κέρασε φως την νύχτα μου και σάρωσε ό,τι είχαμε ως τώρα
αφήνω για ψεγάδια στο χάρο σε ορατή, μη ορατή
ό.τι συμβαίνει μέσα σε αυτή κυλάει στο χαρτί
το πόλεμο βρήκαμε τρόπο να μετατρέψουμε σε γιορτή
υπό την υποτροπή κάθε ταχυτατη διαδρομή είναι ανατροπή, τέλος δρόμου
χίλιες εφτά και μία νύχτες τρόμου
το ποιος στ' αλήθεια είμαι φαίνεται στο πρόσωπό μου
όμορφη πόλη, γύρω μου τόνοι μπετόν, άτελειωτοι δρόμοι
στέκεσαι μόνη, τι και αν μέσα σου κυκλοφορούν εκατομμύρια ανθρώποι
ακόμη, κινούμενη μοιάζει σαν να'ναι εκτός τροχιάς βαγόνι
07 κοινή λογική πως σε κάνει πιο δυνατό ό,τι δεν σε σκοτώνει...

Άγνωστος Χειμώνας - Ο καιρός της σιωπής

Στον καιρό της σιωπής
Μυστικό πριν κοιμηθείς
τραγουδώ για να ξεχαστείς
το λευκό μιας μαύρης ψυχής
σ' αγαπώ παντού να το δεις(Χ2)

Γιώργο με λένε και τα γραπτά μου στάζουν
πόνο ψυχής και δάκρυα φωνάζουν και βουλιάζουν
μέσα στην καρδιά μου φόβοι που φωλιάζουν με δικάζουν
μ' ενα φιλί σου μάτια μου άρχισαν να τρομάζουν και δειλιάζουν
και σιγά σιγά χλωμιάζουνε τα χείλη σου αρπάζουνε
τις λέξεις μου τα μάτια μου πριν κλάψουνε
τις σκέψεις μου αγκάλιασε τη λογική πριν χάσουνε και φύγω
σ'αγαπώ από εδώ μέχρι τον ήλιο κ άλλο λίγο
πιο ψηλά πετώ πριν κόψουν τα φτερά μου
να μην φοβάσαι φως μου ξέσπασε στη αγκαλιά μου
γιατί εγώ θα σε κρατώ σφιχτά ν' ακούσεις την καρδιά μου
που χτυπάει απο το βράδυ εκείνο που σ' είδα κοντά μου
γιατί βρέθηκες εκεί να μου θυμίζεις πως να ελπίζω
και μου θύμισαν τα μάτια σου τον ουρανό ν 'αγγίζω
αξίζω κάτι παραπάνω απο το γκρίζο κ ατενίζω
τα χρώματα της χαράς μα δεν τ' αγγίζω
ακόμα χρωματίζω εικόνα
μέσα στον αγώνα γονατίσαν όλα
όλα αυτά που εγώ πίστεψα για μένα είχαν πεθάνει
την ψυχή μου άγγιξε λίγο να ξανανασάνει φτάνει
φώναξα ψηλά φτάνει φτάνει φώναξα στην κάνη
που ειχα στρεψει προς εμένα
την ελπίδα μου τη σκότωσα και πήρα από ένα βλέμα
πίσω ελπίδα με σκοπό να ξαναζήσω
ελπίδα να κρατήσω δώσ μου
το παρελθόν μου να σβήσω εντός μου
σε κοίταξα στα μάτια αυθόρμητα κ αληθινά
σε σιωπηλούς καιρούς με συναισθήματα νεκρά

Στον καιρό της σιωπής
Μυστικό πριν κοιμηθείς
τραγουδώ για να ξεχαστείς
το λευκό μιας μαύρης ψυχής
σ'αγαπώ παντού να το δεις

Δ.Ι.Α,Dust rhymes,Flowjob, Ψυχοδραμα 07 - Fuck the police 061208

Πισω απ'τα συννεφα που εσυ κινησε παντα υπουλα
βγαλε την πανοπλια πετα τ'οπλο κ ελα παλεψε στη θυελλα
νυχτα που φουντωσε μ'ενα συνθημα, ενα κινημα και μια γροθια ολοι για το αδικημα
φωτια στα τμηματα φωτια στο κρατος σας που μισησα
ξυπνησαν για τους δολοφονους φονικα αισθηματα, σιγουρα παλι συντομα θα γινουμε προβληματα
για πονεμενους και αναισθητους το ταρακουνημα, και απεναντι μου θα'σαι
θα φωτισω την πολη να μην κοιμασαι ρουφιανε! ερχονται τα χειροτερα
που ουτε καν φανταζεσαι η ανθρωπινη επανασταση θα'ρθει που θα ρημαξει την ταξη
στουπι φωτια και πεταγμα να καιγεστε σαν εντομα ενστολα τερατα
κουκουλοφοροι χωρις μασκες σας την επεσαν, ισως να μεθυσαν απο τη βια και τα χημικα
που μπασταρδοι τους εριξαν

Εδω ο φονος αποκαλειται παρεξηγηση μπατσε εισαι μπασταρδος και δε χωραει συζητηση
οργη και πονο και ενα "γιατι" γαμωτο μονο δε μπορω ν'ανασανω ισως να φταιει το δακρυγονο
σπερνεις φοβο ελληνικη τρομοκρατια βια και θανατο οπλιζεις καθε ψυχακια δολοφονο
αμετανοητοι αφου το συστημα τους δινει αλοθι δικαστες, δημοσιογραφοι, ρουφιανοι τους βγαζουν πλατη
φωτια στα τερατα βλεπεις τα προσωπα οσων ριχνουν καυτη λαβα στα τμηματα και κερατα
στο χωμα ή στα σιδερα χωνουν αθωους χωρις σκεψη στο ψαχνο πυροβολοντας καθε ελευθερη λεξη
και αφου μυρισε μπαρουτι τωρα σταχτη μηπως ετσι ξυπνησεις απο το ληθαργο ανθρωπακι
αυτη η σφαιρα βρηκε εμενα, εσενα και τα παιδια σου ενα δειγμα ειρηνης απο την δημοσια ταξη

ρεφρεν: Μεσ'απο μαυρες κραυγες της αληθειας μορφες σκοτεινες που σκοτωνουν το ψεμα
φερνω μνημες παλιες που ξυπνησαν φρικτες παρασερνω στου ανεμου την τρελα


Μετα τον κροτο εξεγερσης καμπανες σημαναν μεσα στον δρομο
σωμα με σωμα μαχες για τον αδικο φονο τα ματια δακρυα γεματα φοβο
δακρυγονο στη μορφη μου αποτυπωνω μονο οργη και πονο γαζωνω το συστημα
με χιλιες γροθιες που μοιαζουν πετρες και οχι με σφαιρες κοιτα ψηλα σκοτεινιασε
πολεμικες κραυγες διαβαλλονται καλλουν τα τυμπανα δυνατα φωναξτε δυνατα να μας
ακουσουνε μεχρι της γης τα περατα τα τερατα τα ξερατα μολοτοβ σ'ενα αστυνομευομενο
κρατος που η ταξη επιβαλλεται με τη βια η ελευθερια στραγγαλιζεται καθημερινα απο ανθρωπομορφα πλασματα κυκνεια ασματα μ'ανεξητιλο τροπο στην καρδια χαραγμενα για μια στιγμη τον χρονο σταματω
μπροστα σ'ενα ακομα παιδι που κειτεται νεκρο εκδικηση ζητω

Λογια βγαλμενα απ'ανασα χειμωνα και βλεμμα απο ψεμα ψαχνω εμενα να δωσω κουραγιο
σαν μορφες πλεον υπαρχω φορες (??) γιναν τα ματια μας και ψαχνω οχι πια την αληθεια απο χιλια
η φλογα ημαστε γυρευουμε ξερεις φυτιλια και ετσι φταιμε γενια που οσο πληγωνεται σας καιμε
γενια πουο οσο στα γονατα να πεσει ευχομαι ολο το δακρυ μας να παρει θεση να γινει σκοινι
και απ'το λαιμο σας να σας δεσει στο κενο στ'ορκιζομαι ειναι το μονο πραγμα
που βλεπω στα ματια μου πλεον λογικο παιδι νεκρο γινομαστε φωνη και αλλο τοσο
δακρυ απ'τον ουρανο γινομαστε η ανασα σε καθε αποπνιγμο και ακρωτηριασμο ζηταμε
ποναμε ποναμε και οσο ποναμε, και οσο ποναμε γινομαστε σκυλι οπου δαγκωνει
το ατσαλι και το φιδι η σφαιρα στο κεφαλι καθε πουστη που δε νιωθει και παταει τη
σκανδαλη, ξερεις λυπαμαι.. ξερεις λυπαμαι..


Παιρνω μικροφωνο και γραφω απ'το δρομο καθε δακρυ ας γινει σφαιρα για τον μπατσο δολοφονο
και τυλιγω με μαντιλι το μυαλο μου ξεσηκωνω η φωνη μου ειναι μπουκαλι και βενζινι που καρφωνω
μες στα τμηματα σας, βηματα σας ΜΠΑΜ στα βηματα σας μες στα σπιτια σας μπουρλοτο γκαζια στ'αυτοκινητα σας και για σας ηρθαμε και ημαστε οπλισμενοι μ'ενα μισος που με θλιψη εχει μπλεχτει και μοιαζει ξιφος
σ'ενα πληθος ηχος ουρλιαχτων που σας τρομαζει αποτομα τα βραδια ειμαι η σκια του σκοταδιου μες
στα σκοταδια χανω λαδια ρε και εχω μανια χτυπαμε απαρτια καμεν'ειναι σωστη η ελληνικη αστυνομια
για οσους πεσανε νεκροι απ'τα πυρα σας στη γωνια βγαζω βια και απ'τα κτηρια πιο κρυα πανδαισια
προστασια θα τα σπαμε τμημα τμημα σ'επαρχια και αθηνα τωρα η μορφη μου πηρε σαρκα πηρε οστα και σκαει σαν βλημα ειναι αληθεια σας μισω απο μικρο παιδι στα στηθια μου βροχη νερο ποταμι στον καιρο που οταν
θα σας πνιξει οπου ζω το αιμα τρεχει και εχει ανοιξει σαν ηφαιστειο μια λαβα καψε καψε ολη τη ΓΑΔΑ
γιατι δεν προλαβες να ζησεις γιατι δεν προλαβες μικρε ουτε καν να τους μισησεις


ρεφρεν: Μεσ'απο μαυρες κραυγες της αληθειας μορφες σκοτεινες που σκοτωνουν το ψεμα
φερνω μνημες παλιες που ξυπνησαν φρικτες παρασερνω στου ανεμου την τρελα