Ψυχοδραμα 07 - Σκληρή ζωή, χαμένα χρόνια (malavita)

Άυλος:

Σκληρή ζωή χαμένα χρόνια
Μοιάζει η ζωη μας με μια ρώσικη ρουλέτα
μικρές οι πιθανότητες να φύγεις ζωντανός και καθαρός
τα πράγματα γίνονται σβέλτα
εδώ δεν παίζει ευκαιρία δεύτερη αν πήρες βάπτισμα πυρός στη βία
κι αν μίσησες τον εαυτό σου βράδια θολωμένα κρύα
αν βρήκες μες στον πόνο κάποια ουσία
κι αν πάλεψες με εθισμούς και μπούχτισες απ' την υποκρισία
συμπόνια δεν παίζει καμμία
κατάμουτρα στο θάνατο, γελώντας,ξέροντας
πως κάποια μέρα θα μας βρει τυφλά, πισώπλατα
οι μοίρες μας σφαίρες που διασταυρώθηκαν
στα κάγκελα κάποια θεριά ανήμερα
άλλοι στον τάφο με το ένα πόδι
και άλλοι σε κοιτούν ανήμπορα
αδύναμοι να δράσουν να ξεφύγουν
μια δόση απο φαρμάκι στο αίμα, τον πόνο πνίγουν
τα πράγματα τα είδα απ' την καλή κι απ' την ανάποδη
κι αν ζω δεν είναι τύχη είναι θέληση και πείσμα
στους καιρούς μας δεν σηκώνουνε αναβολές και συμβουλές του κώλου
μια γύρα απόγνωσης στο περιβόλι του διαβόλου
εκτός κανόνα εκτός συνόλου
μόνιμες ουλές απο μανούρες και στραβά κουμάντα
αξίες και ιδανικά στην μπάντα
αιματοβαμμένα χνάρια αφήσανε τα βήματα
σαν τρέχω να μαζέψω τα κομμάτια μου
κι η πένα μου να περιγράφει τη σκληρή ζωή
όπως περνάει σαν ταινία από τα μάτια μου.


Ταυτισμένος Λάθος:

Ένα μεγάλο ευχαριστώ
που μου 'δωσες τα πάντα και δεν ήταν δανεικό
δεν ήξερα δεν ξέρω ακόμα τι είναι ιδανικό
που μου 'μαθες τι πα' να πει αληθινά αγαπώ και όταν το λέω να το εννοώ
σταματάω την αναζήτηση σε βρήκα
τα λόγια μου βαριά όπως κάθε νύχτα που είχα
γιορτάζω εικοστά τρίτα χρόνια διαμονής κ αλήθεια
απ' όταν θυμάμαι τα πρώτα βήματα ήσουν η σπίθα
ρίχνω μεγάλο φταίξιμο έντιμο ένα συναίσθημα έντονο
αγγίζει τ' άκρα στην κάθε έξοδο κοιτάω τηλέφωνο
μπάσταρδο κενό με κάνεις έντρομο
εμμονές βγάζουν υπερβολές προς έξω
δεν μπορώ να ελέγξω δυστυχώς και πέφτω πάλι έξω
θ' αντέξω να νιώσω ελεύθερος γυμνός να τρέξω
δεν ήθελα ζωή μου να συνδέσω
μα αφού όμως έτσι ήρθαν τα πράγματα σαν αστέρι στη γη θα πέσω
σε ψάχνω με κάθε τρόπο και μέσο
άσε με να ξέρω καλύτερα αν αξίζει να παλέψω


Αλλοπρόσαλλος:

*english verse..*


ΔΠΘ :

Είναι δύσκολοι καιροί για την αγάπη, τι ψάχνεις?
αν δε το προσπαθείς επίμονα κάπου τη χάνεις, με πιάνεις?
αν δεν το κυνηγήσεις είσαι τίποτα
και μες στο τίποτα ζητάς το κάτι
μεγαλωμένοι στην ύπουλη άστυ
πληγές στα γόνατα αίμα στα παπούτσια μας λάσπη
χαμένοι στη μετάφραση πολλοί φύγανε τζάμπα
και ξεφορτώθηκα κράτησα μόνο εκείνα που με κάναν άντρα έχω μόνο
την πάρτη μου, το σώμα μου ναός το κρατώ καθαρό
και το μυαλό μου πήζει φίλε μου με τον καιρό
ο κόσμος βρέχει δε μένουμε αδρανείς από 'δω και στο εξής
γιατί η ζωή μας τρέχει
θυμήσου ποιος είσαι, από που έρχεσαι, ποιοι βαδίζουν μαζί σου
ποιος? ο απώτερος σου προορισμός?
στην πόλη κινούμαι σαν ηλεκτρισμός, εθισμός
στις άκρες των ματιών μου η γλώσσα μου πολιτισμός
συντρίμια που άφησε πίσω του, του '80 ο σεισμός
τσιμέντο θάνατο κι ασχήμια, αγρύπνια
τις νύχτες χάνονται στις σκιές μέσα στην Αθήνα, αγρίμια
πετάχτηκα απ' τη ζούγκλα νιώθω πείνα
έτοιμος για παραπέρα βήμα
απ' τη γενιά της σωματικής επαφής, στη γενιά του σωλήνα
και δε νιώθω ναι δε νιώθω τίποτα
ρε πούστηδες ο κόσμος σας μ' έκανε ζώο
ανέβηκα στο πιο ψηλό σημείο τη θέα να δω
δεν βγαίνει άκρη απόψε κι έχω πολλά να σου πω
έλα για λίγο, το 'χω τόσο ανάγκη να σε δω
πριν να φύγω για μένα
Μιχάλης το όνομα ψυχοδραμα 07 κυλά στο αίμα


Άγνωστος Χειμώνας:

Στον καιρό της σιωπής περάσαν μέρες, μήνες, χρόνια κι εποχές
περάσαν κύματα, βουνά ψηλά και σβήσαν σαν πληγές
κολλάει το βλέμμα μου κοντά σε φωτεινές επιγραφές
βλέπω γενιές που μεγαλώσαν σαν σκιές γεμάτες στρες
απ' τις σιωπές ψάχνω να βρω πάτο
να βρω γαλήνη που τον καθένα μας κάνει λίγο πιο γεμάτο
είναι το σάλτο προς το σήμερα
γιατί το χθες, επίμονα τ' απλά τα όμορφα τ' αγνά τα προσπερνάει γρήγορα
και βλέπω από μακριά την πόλη να μοιάζει με lego
βλέπω πως κουράστηκα ν' αντέχω
έτσι απέχω και παρατηρώ το έργο από απόσταση
τα μάτια μου αν κοιτάς δε σου μίλησαν με πρόφαση
απ' την πρόθεση εκτίμησε με ή μίσησε με
περήφανος να νιώθω στον καθρέφτη όταν κοιτιέμαι
προσπέρασέ με, αν ψάχνεις υποκριτικά παράτησέ με ρε
αν αγαπάς αληθινά αγάπησέ με
στίχους γράφω να ξεχνιέμαι
07 στίχους γράφω να ξεχνιέμαι

Ταυτισμένος Λάθος – Συναισθήματα

Ειν' το κομμάτι π' αναλύω συναισθήματα
Επιλογή δική σου έχω μόνο για σημερα επειδή κρατάω προσχήματα
Ήρθαν ωστικά κύματα ξέχνα τα επίμαχα
Έστω μία δόση αγάπης υπάρχει δε πάει στα αδύνατα
Καθόμουνα και κοίταζα τα πλήγματα
Πριν δω και πάθω ποτέ δεν το πίστευα 'λεγα μόνο στα κινηματογραφικά γυρίσματα
Συμβαίνει πρέπει να το ζήσω κι εγώ όσο με παίρνει κι εγινε
Τα κομμάτια μου ενώνω,
Είν' αυτός οπού συνήθιζε να προκαλεί συνεχώς πόνο
Τα λάθη μου σηκώνω πες μου είν' αρκετό αυτό που παθα
Αν αξίζει ακόμα να πληρώνω πες το λόγο
Κι όμως δεν κατηγορώ παραδέχομαι είναι λογίκο
να μην πειστείς από κάποιον που κυνηγάει τ' όνειρο
Τίποτα γι' αυτόν πιο σημαντικό κι είν' απόλυτο
Όχι για λίγη φήμη, γεμάτο πορτοφόλιο
Μα υποτίθεται πως σου 'χα κάνει κάτι
Έλεγα προτεραιότητα δεν ήταν το κρεβάτι
Δυστυχώς ήμουν απαρηγόρητος κοιτώντας τη δική σου πλάτη
24/2 ήταν Τετάρτη
Τώρα είτε αυτό το αποκαλούν αγάπη μόνη σημασία έχει
Πως ένα μεγάλο μου κομμάτι
Ήσουν
Είσαι
Θα είσαι
Στο πέρασμα χρόνων
Αιώνες
Αιώνων
Ερχόντων.

Γαμώτο λίγο χώρο, θέλω οξυγόνο
Μέσα μου έχω βάρος πολλών μεγατόνων
Δεν υποδηλώνω πως δεν κατορθώνω
Να σταθώ στα πόδια μου μα θέλω λίγο χρόνο
Δεν είναι θέμα φόντων και λοιπών προσόντων
Ούτε θέμα όλων για να ασκήσουν λόγο
Θέμα αγάπης...
Ε, Ταυτισμένος Λάθος συναισθήματα

Αυλος - Ματια απο νυχτα

Φέρετρα και μνήματα
μηνύματα, κολλήματα
αυτοκτονίας θύματα
ζωής μαθήματα
καταραμένοι, ριζωμένοι
σ'ένα τούνελ δίχως φως
ναρκωμανής, αλκοολικός
τρελός κ απόκληρος
στα κάτεργα μιας πόλιτείας
όνειρα νοθείας
παρακμής, μελαγχολείας
στο λαβύρινθο μιας ουτοπίας
ζεις, πεθαίνεις, αναστένεσαι
μαθαίνεις μόνος να πενθείς
για ό,τι ποθείς
σα λαβωμένος μαχητής
μέσα στον κόσμο της σιωπής παραμιλώντας
κόβωντας και ράβωντας συναίσθημα καινούργιο
τέχνασμα στο ξέσπασμα της απειλής
αντίδραση
ραμμένα στόματα και μάτια
γράφωντας κομμάτια
σ'αιματοβαμμένα μονοπάτια
ψάχνωντας ουσία
αναγέννηση, νεκρής σάρκας λατρεία
στα λαμπρά σφαγεία των δρόμων
πανικός, φοβία, γυάλινες ματιές
στις στοιχειωμένες παιδικές χαρές και πάρκα
οργισμένα νιάτα
συγκρουστούνε φάτσα κάρτα
στο πηχτό καπνό θα ψάξουμε κ απόψε ένα χαμένο εαυτό
κράτα με να σε κρατώ
σ'ενα λεπτό θα σ'αγαπώ καθώς βουτάμε στο κενό
εκπροσωπείς κ εκπροσωπώ ένα δαιμονικό θεό
λόγια που ξέθαψαν στιγμές και αναμνήσεις
εφιάλτες, τύψεις, ημερομηνίες λήξης
αισθητές σαν απουσία
αποχή απ'τα κοινά αισθήματα
μιας εσωστρέφιας φυλακή
γεμάτη ψέμα, απελπισία
φόρος αίματος στο τέρμα σαν βρεθείς
ανάγκη κάλπικη στοργής
ένας απλός φρενοβλαβής στη λεωφόρο της καταστροφής
ξεθάβωντας κοιτάσματα ανθρωπιάς μες στα χαλάσματα
φαντάσματα, σκιές του παρελθόντος
εσωτερικές αναζητήσεις, λάθη στο παρόν
και κολλημένες συνειδήσεις
μη μιλήσεις

χτίζεις μια κόλαση και μέσα της θα καταλήξεις

ΔΠΘ - Οπως το νιωθεις και το νιωθω

Φυγάς από την εγκεφαλική φυλακή
τοίχοι υψώνονται υψώνονται
μέσα σε τέσσερις τοίχους άνθρωποι πορώνονται, κόβονται
τα περισσότερα στο μοντάζ
τι κοιτάς? τι μου αναμασάς?
τίποτα παράνομο
lega-legalize
με σωματότυπο πρότυπο σωματοφύλακα
κάτι σε kingsize
ένα σωρό τσαρλατάνοι
με γαμημένα ψεύτικα styles
κόλλα τα όνειρα σου σε κολλάζ
ενοχές είναι σ’όλα τα σώματα τατουάζ
ειν’οργή και ο θυμός
είναι προσευχή και συνοστισμός συνεπώς είναι σα να ψάχνεις
μες στο σκοτάδι σου φως
είναι ο κακός μου εαυτός
ο μοναδικός πραγματικός μας εχθρός,τι να πω?
δεν ψάχνεσε καθόλου να δεις τι συμβαίνει και ό,τι σου πασάρουνε το τρως
εγώ το πήρα κάποτε προσωπικά και σ’έχω βάλει στόχο
Το μόνο σώμα που στέκεται ακόμα ορθό στο ματωμένο λόφο
είναι αθάνατο
όσο το νιώθεις και το νιώθω

Ψυχοδράμα - Αν αφεθώ

ΔΠΘ

αν αφεθώ, τα πάντα βλέπω να κινούνται αργά στο βυθό, ακούς ηχό
κατούρησες στο χώμα, κι άσε με ν'αναπτυχθώ
έστω κάτι ν'αφήσω πριν απατηθώ
είμαι ανοιχτός προς όλους, μα κανέναν δεν ακολουθώ
και μου 'ναι αδύνατο το να διανοηθώ να κουνηθώ
τι να φοβηθώ, ρώτα καρδιά μου να σου πω τι με γεμίζει
ποια σκέψη το χέρι μου οπλίζει
χύμα στο κύμα αστο μαλάκα το γείτονα να νομίζει
πως είμαι απλά περιτύλιγμα, είναι τόσα πολλά τα θέλω μου
που μοιάζει με δίλημμα, κι έτσι να 'μαι πάλι στο ξεκίνημα
δίχως ανέσεις ισορροπώ μες στις αντιθέσεις, αν βιαστείς να μ'αντιπαραθέσεις
ίσως να πιαστείς στη παγίδα, κάτω απ' τη γλώσσα μου κρύβω λεπίδα
κάνε δουλειά σου, δεν άκουσα τίποτα δεν είδα και πες στα παιδιά
να σταματήσουν να προσπαθούν τον ουρανό να αγγίξουν
ν'αφήσουν κάτι δικό τους πριν να σιγοσβήσουν
κι ενώ έπειτα από λίγο τους ξεχνάνε
σκάνε καινούργιοι που κώλους γαμάνε
πολλούς θα δεις να κρύβονται κι άλλους απ'αυτούς μούρη να πουλάνε
μια γλώσσα να μα στη πράξη κολλάνε
δε δείχνω σεβασμό πουθενά και στη μπούκα θα σ'έχω ρουφιάνε
ενός κολλήμένου μυαλού συλλήψεις, γράφω συνειρμικά
σκοτώνω ιδανικά δίχως να 'χω τύψεις
αν τύχει να χωθεί στις μαλακίες μου κι αν είσαι αδερφός μου θα με καλύψεις
σε κάθε κακόφημη στάση ζωής που ακολουθώ
και μη ψάξεις να βρεις τι 'ναι αυτό που μέσα απ' τη μουσική μου προωθώ
θα σε γελάσω, γράφω όσα νιώθω με χτύπο παλμό καρδιά στο μπάσο
φύσα να δούμε πίσω απ' το σύννεφο τι κινείται
πως κυλάνε οι μέρες που χάθηκα πάλι και με ψάχνω
από Σαββάτο ξημερώματα, αυγής χρώματα αντικρύζω μ'ορθάνοιχτα μάτια
κοιμούνται μόνο τα πτώματα
κι όπως συνήθισα να συμπεριφέρομαι λάθος, άφησα τα πιο σημαντικά
με τράβηξε κάτω το βάθος, είπα σήκω πάνω, κοίτα και πες μου τι κάνω ο μικρός
αρκετά για να θες να 'χεις κάτι παραπάνω οφείλεις να συμβιβαστείς μ'όσα διαθέτεις
την αλήθεια που κρύβει ο καθένας από μας βλέπεις
ένα βήμα από το αύριο το σήμερα, αγάπη στέλνω στα αδέρφια που ζουν πίσω από σίδερα
θεριά ανήμερα, ξέροντας πως κάποια στιγμή θα ζουν καλύτερα ή καθόλου
πρόθυμος πάντα πέφτω στα παιχνίδια του διαβόλου
φωνές εγκλώβισα, κίνησα γη κι ουρανό, γύρισα τον ήλιο
όσα κι αν φέρεις πίσω δε θα ΄ναι το ίδιο
φύλαξα κάτι για τις δύσκολες μέρες που αναμένω
μέσα απ' τα λάθη που κάνω μαθαίνω
κι απ' τις συνήθειές μου χαρακτηρίζομαι
καλώς ή κακώς κάθε σου αγνή σκέψη κακομεταχειρίζομαι
πίσω με κρατάνε και σταματώ ν'αναπτύσσομαι
γυρνάνε σπίτια και δρόμοι, χρόνοι παγώνουνε εγκλωβισμένοι και μόνοι
μυαλά θαμένα κάτω από το χιόνι..

Άυλος

σαν αφεθώ, κομμάτια όνειρα νεκρά στο πυρετό
παρασιτώ στον κόσμο που κλεισμένος ζω σε άσυλο
κρατώ άνασα τελική πριν βγει η ψυχή μου
είσαι μαζί μου στο δρόμο που νεκροί κινούνται φίλοι και εχθροί μου
στο διάβολο πιστός σαν παραμένω, επιμένω ανώφελα να ζω και να μισώ το πεπρωμένο
κάθε τι που μοιάζει δεδομένο, πλαίσια, κανόνες
το περιβάλλον μου που παραμένει αρρωστημένο
στο τόπο έμεινα και επανήλθα πίσω
κάθε ρίσκο παίρνω μέρα με τη μέρα
κοίτα ρίζωσα στο περιθώριο, γεύτηκα καλά τη πίκρα, στέκομαι γερά κι αποδέχτηκα τη κάθε ήττα
αναμένοντας μες στον υπόγειο σταθμό της διαστροφής το τρένο
συνοδοιπόρος με αλλοπρόσαλλο και δαίμονα παιδί θεού
μόνιμα μυαλό καμμένο
στο δρόμο το ζω κι επιμένω, τον ήχο βρώμικο, πρόστυχο
εθιστικό σαν χημικό ναρκωτικό σε κάθε ανυποψίαστο εγκέφαλο να στέλνω
θα περιπλέκω λόγια και λέξεις, σαν χωρισμένος μπάσταρδος χαμένος σε αρρωστημένες σκέψεις
κάτω απ'το χιόνι, σκοτεινοί δρόμοι
τρία παιδιά σταλμένα από το διάβολο μ'αποστολή
το έργο τους ειρωνία το κόσμο να στοιχειώνει
φίλε, ό,τι δε σκοτώνει, σε δυναμώνει
χρόνια και χρόνια, οι κρεπάλες έχουν κάνει τη ψυχολογία μου μουνί
η όψη μου ματώνει, φυλακισμένος σε μια πόλη που γεννήθηκα νεκρός σε μια αυγή
σε δρόμους που ο φθόνος και η πουστιά επικρατεί
στη καταδίκη μου, εγώ κι η αγέλη μου, μέσα στη λύπη μου
αν πιάνεις έστω κάτι απ'το κουπλέ ίσως να νιώσεις και τη φρίκη μου
07 ρίμες καταστροφής ρυπές, μέσα στου αιμοπότη τη καρδιά
απλά σφηνωσα με παλούκι, το γράφω εκπροσωπώντας τη γενιά
που χάνεται άδικα μέσα στο μαύρο λούκι..

Αλλοπρόσαλλος

μυαλό γεμάτο από αδιέξοδα, νεύρα που καταλήγουν σε γροθιές
το νου μου να καταστείλω δε παίζει κι ας είναι οι μέρες που ζούμε ανέλπιδες, γεμάτες στρες
αποτυπώνουμε στο τσιμέντο πρόσωπα, γραμματοσειρές τρέχουν μες στους συρμούς
άνοιξε τα μάτια σου και δες κραυγές και ψίθυρους ακούς, η πόλη λιώνει
από κανόνες που λαμπάδιασαν, παιδιά που τα λόγια τους δε μασάν
αστικές προβολές, στα αρχίδια μας τι προτιμάς
έχω τη σπίθα ρε μάγκα που σε κάνει ν'αντιδράς
γίνεται φλόγα για προσάναμα πολλά λαμόγια
στέκομαι στις εκβολές και πάω κόντρα
παίξε αν θες, μα θα καείς μάντο
με τη φωτιά που φωνάζουν Κυριάκο
ποτέ μου πιόνι σε παιχνίδι σκάρτο
μάθε το, το πως την πάλεψα θέμα δικό μου
07 απ'το σταθμό μου, ψάχνω να βρω το μυαλό μου
και παράλληλα τεμαχίζω το ψεύτικο
σα κατάνα τα κάνουμε όλα πουτάνα
επιβιώνοντας σε κοινωνία σκληρή και ρουφιάνα
κοιτάω μέσα στο πανικό, λίγη ηρεμία να βρω
να δώσω κάτι χρήσιμο σε κάθε αδερφό
δε πρόκειται ποτέ μου να συμμορφωθώ
πάντα χύμα σα γαμάτο που το κόσμο να μεθώ...