Τα Μάτια των Πνιγμένων - Μια στιγμή πριν φύγω

Άυλος:

Είναι φορές που ότι κι αν πεις δεν έχει ουσία
τυπικά το πως περνάς καλά και γω ματώνω ακόμα
πάρε σιωπή δωσ' μου χειμώνες, αγκαλιές
στο λάκκο μου ρίξε λιγάκι ακόμα χώμα, σβήσαν χρόνια
κι είναι ευτύχημα το πως ελπίζω ακόμα και επιζώ
θες να σου πω τι σκέφτομαι και τι ζητώ
κάθε ξημέρωμα κενά μπαλώνω ακόμα με αλκοόλ και με καπνό
φέρνω τις μέρες, τις στιγμές των αδερφών μου το χαμό
και δεν ξεχνώ ίσως ακόμα καταστρέφομαι με σκέψεις κι εμμονές
γαμώ χαμένες ώρες, μέρες
μόνος πάντα τριγυρνώ σε σκοτεινές γωνιές
στις ίδιες γειτονιές, στην ίδια κόλαση
εκεί που οι στιγμές παίρνουν παράταση
ματιές παγώνουν απ' του νου τη διάσπαση
μ' ήξερες λίγο κι από τη καλή
μου πες να δώσεις λίγο χρώμα στη ζωή μου
μα μετάνιωσες πριν από τη στροφή
πάλι στη σιωπή, πάλι στη απόγνωση μ' ένα γιατί
μόνοι και μαζί θα το δεις ότι το τέλος θα ναι λύτρωση, γιορτή
είμαστε απλώς παράσιτα μες στο βοή
κι ανώνυμα στο πλήθος σβήνουμε τελείες μες στο άπειρο
σαν κάτοικοι αφιλόξενοι στης μοναξιάς τον οίκο, δεν ανήκω πουθενά
κι έχω ένα κώδικα πιο πάνω απ τα επίγεια δεσμά
μηδέν εφτά, μηδέν εφτά

Άψινθος:

Άραξε λίγο
περπάτησε στον ίσκιο μου μιας και χαιρέτησες
ένα λεπτό έχω πριν να φύγω
δεν ξέρω αν παίζει να με ξαναδείς, πολλά ρωτάς
δεν έχεις χρόνο να μ' ακούσεις, το δρόμο μου συνεχίζω
κάτι τρέχει λένε με το Μήτσο
μα δεν ξέρω ούτε και γω από που ν' αρχίσω
ίσως να χω βαρεθεί αυτή τη κατάσταση
ρουτίνα να το παίζω λογικός σε μια αρρωστημένη παράσταση
υποκρίνεσαι, στα μάτια δεν κοιτάς συνοδοιπόρε
πόλη αφήνεσαι, θωρακισμένη σε κάθε μου λέξη αμύνεσαι
αντί να δίνεσαι
σ' έχει καταπιεί η συνήθεια ένα και τ' αυτό
μ' αυτό που σιχάθηκες γίνεσαι
στη ζούγκλα της ωμότητας 010 αναζήτηση ταυτότητας στο φως μου
φωνές πληθαίνουν στον εγκέφαλό μου
κάθε γνώριμο πρόσωπο βλέπω εχθρό μου
και είναι σιωπές που κρύβουν στον εαυτό μου
παγωνιά και μ' αρρωσταίνουν φίλε πες μου
κουράστηκα ν' αιμορραγώ στις αναμνήσεις του φυλακισμένου
ελέγχοντας ανάσες, κινήσεις, προθέσεις να μην προδοθώ ποτέ μου
στην απεγνωσμένη μου προσπάθεια να ζήσω
για ν' αράξω κάθε ακμάδα μου
που να με καταλάβεις και να νιώθεις κάθε αράδα μου
σ' ένα μυαλό κελί περνάνε άσκοπα τα βράδια μου
θέλεις να μάθεις τα καινούρια πλάνα μου
τι περιμένεις, εύκολες κουβέντες να σου πω να διασκεδάσεις τη κατάντια μου
δεν παίζει, τι να μου κάνει ένα φιλί ή μια εφήμερη σχέση
καχύποπτος όσο δεν παίρνει θέση
δεν έχω πια νέα, μοναχικός δεν ψάχνω για παρέα
τελευταία δεν είμαι καλά, σιωπηλός γυρίζω μόνος, μόνος στα κλεφτά
στη γύρα, ραντεβού πίσω από τις εργατικές κι η ώρα πήγε εφτά
λίγα τα λεφτά, κι η επιβίωση πουτάνα που δεν παίρνει ψιλά
μάνα μια βόλτα θα βγω για να τσεκάρω κάποια σκηνικά
μην περιμένεις μαζί για να φάμε θα γυρίσω αργά
σου λέω έχω στο κεφάλι μου πολλά
βρώμικα χέρια και συνείδηση βαριά
δεν έχω μέλλον στο δρόμο που μ' οδηγεί στο πουθενά
φαινομενικά εντάξει, επιδερματικά τα πράγματα κυλάνε υποτονικά
τ' αδέρφια μου παιδιά μέσα στου κούκου τη φωλιά
ξεσπάω βράδια πάνω από λευκά χαρτιά
σ' ένα δωμάτιο που πνίγει την αγάπη μου ασφυκτικά
ή σε μια κάμαρα, φίλοι απ' τη γειτονιά γίνανε γράμματα χρυσά
σε λευκά μάρμαρα εικόνες, δύο μέτρα από τη γη κι από κάτω τα τάρταρα
με πιάνω να θυμάμαι φάσεις περπατώντας μόνος μες στην Αλεξάνδρας τα χαράματα
πυκνή βροχή τα μάτια, ραγισμένο γυαλί
γάματα, τσιγάρο για τις στάσεις, οικογένεια ξένη
ο έρωτας φεύγει, πολλά τα λόγια πολλές πράξεις
είμαι ο ίδιος που δεν άλλαξε ποτέ και δεν χρειάζομαι συστάσεις

Αλλοπρόσαλλος:

Τώρα τελευταία, πιστεύω πως δεν θέλεις πια να κάνουμε παρέα
τώρα τελευταία, μουδιάζω λες και δέρμα αλλάζω
φτύνω παριστάνοντας κάποιο παράνομο και περπατάω
πάω στο κέντρο σας που 'χει γεμίσει αφίσες
τα μυαλά σας απλωμένα σε κάθε κωλότοιχο που ακουμπάω
δεν υποβαθμίζω ούτε λεπτό, τα φιλιά μου στο μικρόφωνο
ακραίοι fc, κατεβάζω σύνδεσμο
ας μην με πας δεν με νοιάζει, πάλι βάρος κουβαλάω
δεν έχω που να πάω, δεν έχω που να πάω
ωωωω, νομίζεις πως μπατάρει η φάση ε;
ομοφυλόφιλε μετά από πολύ καιρό γκρεμίζει με κουπλέ φλώρε
το κλείνω σαν το σούρουπο βαρύ λουκέτο πάνω απ' το ψυχωτικό μινόρε

ΔΠΘ:

Σε κάποια στάση με βρίσκει το μούχρωμα
μούσκεμα, κάπου στη μέση του πουθενά
σβήνει ο προτζέκτορας πέφτουν τα φώτα
κι η αυλαία έκλεισε το σινεμά
ένα αντίο, κι ο δρόμος που χώρισε την πόλη στα δύο
μοιάζει τώρα απέραντο τοπίο
μην φοβάσαι θα παγώσεις
κι εσύ, ήδη τα δόντια μου πονάνε από το κρύο
ε που πας; μη με ρωτάς
τελικώς η ζωή είναι ένα μεγάλο αστείο μα δεν βλέπω να γελάς
ένα αντίο
προσωρινά από μας ένα αντίο
προσωρινά από μας ένα αντίο

Ψυχοδράμα - Διάσπαση

Άψινθος

σιωπές σαν ίριδες, ζωές καθηλωμένες σε στοές
μέσα σ'αδέξιες μαχαιριές καιν' άδειες σύριγγες
φτιαγμένες από πλαστικό σα στέματα (στενα φωτιά στα μάτια)
αφιλόξενα βλέμματα, η αξιοπρέπεια χαμένη στο δρόμο
για λίγα κέρματα μόνο η ηθική πήγε περίπατο
ο βιοπορισμός καταλήγει στο φόνο
πολλοί μου 'πανε πιάσαμε πάτο μα δεν πατώνω
οδός Αγησιλάου ψηλέ
κανόνας πρώτος κοίτα το κώλο σου μόνο κι όχι τους γύρω
ψηθείτε Αθήνα κέντρο στις φλέβες μου χρόνια φθείρω
σημάδια μιας νυχτερινής, άνισης μάχης σε πεζοδρόμιο στείρο
μέσα απ'τα μάτια των πνιγμένων ιστορίες ανασύρω, πάρε μία
με άξονες γραμμές στους οφθαλμούς
σκουριασμένες στο χρώμα παλιά ταινία
κινούμενα καρέ πηγής καταλήγουν στη βία
ακολούθα τους κανόνες της σφαγής μ'αρμονία
κεφάλια κινούμενα, πένθιμα θέατρα χαρμάνας
που απλώς υποδηλώνουν αγωνία
είπαμε(??) χέρια οι χάρτινοι θεοί
βέρια που κατευθύνει φίλε η αστυνομία
τα πάντα μετριούνται σε φράγκα
ίσως το σώμα σου να βρεις σε αγοράς επαιτεία
ανήλικα αλλάζουν τα πλάνα
σαπιασμένες παντομίμες πορνεία
νύχτες μου μοιάζει αρρωστημένο
βαριεται η πολιτεία, το αναλύω
μακάβριο, αστικό τρόπο γελοίο
σαν μαύρες τρύπες που καταπίνουν πολίτες στο κέντρο
και φτύνουν αίμα και πύο
με λίτες εμπόρους και κώλια απλά να συμπληρώνουν το τοπίο
ο θάνατος περιπολεί στους δρόμους, δε σηκώνει αστείο
κι η ζωή μας συνεχίζεται, απλή υπόθεση
όπως το staf θ'ανακατεύεται με αίμα στην αναρρόφηση

Άυλος

γυρνάω στο 80, ο δρόμος γύρω μας ασφυκτικός
ο νους μας βρώμικος στο πέρασμα της νύχτας
προσπερνώντας τα στενά της ήταν πήχτρα
ζητιανεύοντας νεκρές ελπίδες μέσα σε χαλάσματα
όταν πεθαίνουν οι θεοί βλέπεις γεννιούνται τα φαντάσματα
μέσα απ'τα στοιχειωμένα μάτια των πνιγμένων
πηγάζουν σκέψεις και εικόνες που αφορούν το αβέβαιό μας μέλλον
σκοτάδι, γνώριμες μορφές περνοδιαβαίνουν το κατώφλι που οδηγεί κοντά στον Άδη
είναι μια ακόμη σύναξη στις εκβολές του βάλτου
σημάδι που ακολούθησαν πιστοί στην αγκαλιά του δράκου
πλατεία Θεάτρου, κοινός τόπος συνάντησης
σφαγής,ιδανικών κι ονείρων
πτώση σ'ένα κόσμο ψέμματος κι αρρωστημένης βίας
είναι η ωμή κατάληξη στο δρόμο της απελπισίας
τάσεις διαφυγής απ'τον ασφυκτικό κλοιό της κοινωνίας
στη ροή της αστικής πραγματικότητας
στενά τα περιθώρια, λυγίζοντας την επιβλητική όψη τους κτήνους
της εξελιξης τα δεδομένα σπάνε βλέμματα
γυρνάνε με περιφρόνηση στη θέα της εξαθλίωσης
πορεία στο μηδέν, συναισθηματικό κενό
σάρκας εμπόριο τροφή, διαστροφή και πόση αίματος
ζωές στο περιθώριο, ιστορία δίχως τέλος
όριο δεν υπάρχει στην κατάχρηση της εξουσίας
έμφυτες σκέψεις φοβίας μέσα στα μυαλά της μάζας
μάστιγα που εξαπλώνεται όσο η κάστα των απέθαντων αυξάνεται
ολοκληρωτικά σαν γάγγραινα στα σάπια μέλη του σκάρτου συστήματος.. διάσπαση 07

ΔΠΘ

07 τσογλανος, μπάσταρδος, το νου σου, φιλελεύθερος
κυκλοφορώ στο 2009, κοινωνία ώρα μείον
μην αναρωτιέσαι γιατί οπλοφορώ
στα μετόπισθεν ψυχόδραμα
στη μέση του δρόμου στάθηκα, εκεί που 'δαμε το όραμα
και γύρω μου το μπέρδεμα
ακόμα το παλεύω να μη μπω κι εγώ στο πρόγραμμα
ποιο 'ναι το αποτέλεσμα, στροφές απότομα
όποιος έχει τη χάρη και τ'όνομα, έχει τα αρχίδια
στα πεζοδρόμια βουνά υψώνονται σκουπίδια
ενώ βλέπεις υγρασία προσελκύει φίδια, να προσέχεις
σε πήρε το μάτι μου χθες το απόγευμα στη Πειραιώς να τρέχεις
αφιλόξενος τόπος ο κόσμος των πιθανοτήτων
απρόβλεπτοι συντελεστές μιλούνε απ'το πλανήτη των πιθήκων
κινούμαι σε φάση υπό περιορισμό κατ'οίκον, άκουσέ με
σου φαίνομαι να νοιάζομαι ποιος είσαι, πως σε λένε
σκόνη, κυνήγι δράκου στο λαβύρινθο
τι να ξεχάσω, τι να θυμηθώ πριν αποκοιμηθώ
εγκληματικές σκέψεις που καθοδηγούν τον μέσο γνωστό-άγνωστο πολίτη
στρώσε στα μπαμ με διάσπαση απαιτεί χρόνο κι εδώ θα παίξει μύτη
μπουκέτα μέσα στα λασπόνερα για να θυμούνται μερικοί-μερικοί
τι στα αλήθεια παίζει
καυλόμπατσοι που τριγυρνούν με πολιτικά
κόσμο και κοσμάκη έχουν δέσει
ποτέ δε ξέρεις από που μπορεί να σου τη πέσει
κι η λάσπη απ'τα σκληρόπετσα κορίτσια του κέντρου κι αν είσαι φέση
όπως και να 'ναι το γαμημένο μάλλον θα σ'αρέσει
μα πιθανότατα την επόμενη που λες χριστό να μη θυμάσαι
κοίτα πίσω, καφέ να γίνει η διάσπαση
κι έπειτα θα το ρίξω όπου βρω το γαμημένο
ποτέ σου μην υποτιμάς το ξένο ρε
γιωργάκη που κόλλησες πάλι
είμαι ώρα στη στοά και περιμένω
της πόλης το στόμα ανοίγει πεινασμένο
γι'άλλη μια νύχτα να μας καταπιεί
μπορούν να συμβούν άσχημα πράγματα αμα σε πιεί
μόνο στη νύχτα, χώμα σου δώσανε, δεν ήξερες
το βρασες, το ριξες, έφαγες ήττα, ζούμε επικινδύνως
στομα, μύτη, κι όταν κάνω τη δουλειά μου κρυφοκοίτα
διάσπαση π.ρ.ε.ζ.α
φανερό το βράσιμο γίνεται ανάγκης βίτσιο τρομερό
που σε θέλει νεκρό
γάμησέ τα κάποιος που γνωρίζεις μάλλον καλύτερα από οποιονδήποτε
κι είναι ειρωνία
το γεγονός πως έχεις μετατρέψει σε κουλτούρα φίλε τη τρυπομανία..